மெர்குரிப்பூக்கள் (பால குமாரன்)

மெர்குரிப் பூக்கள் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அதனதன் இயல்பில் அப்படி அப்படியே பதிந்து நிற்கிறது மனதில் .

சாவித்ரியும் மன்னியும் வைராக்யக் காரர்கள் போல சித்தரிக்கப் பட்டுள்ளனர். பெண்கள் பெரும்பான்மையும் இங்கு அப்படித்தானே!அவர்களிடத்தில் போலித் தனம் இல்லை வேஷம் இல்லை.இன்ன விஷயம் இப்படித் தான் அதைக் கடந்து வந்தால் ஆகப் போவது அத்தனைக்கும் பொறுப்பை ஏற்கவோ தாங்கிக் கொண்டு தாண்டிச் செல்லவோ முடியாதவர்களுக்கு புத்தியும் அறிவும் குறிப்பிட்ட எல்லையில் சைக்கிள் போல ஸ்டாண்ட் இட்டு நிறுத்தி வைக்கப் படுதலே சால உத்தமம் என்ற நிஜத்தை அறிந்தவர்களாக அவர்கள் இருப்பதில் கண்ணாடி பார்த்துக் கொள்வதைப் போல உணரத் தான் வேண்டி இருக்கிறது.

சியாமளி ஆரம்பத்தில் பயமுறுத்துகிறாள் .அவள் நியாயம் அவளுக்கு ,அதை தவறென்று சொல்லல் ஆகுமோ!? குழந்தை கூட ரெண்டாம் பட்சம் என அவளை எண்ண வைத்தது எது ? தண்டபாணி என்ன மனிதனய்யா அவன்? அட அசடே என்ற எண்ணமே மேலோங்குகிறது .மளிகைக் கடை கல்லாப் பெட்டியில் பொங்கிக் குலுங்கும் சில்லரைகளாய் இப்படிப் பட்ட கணவர்கள் நிறைந்த தேசம் தானே நம்முடையது.மனைவியைப்புரிந்து கொண்டு அவளைக் கொண்டாடுவது என்பது கன கஷ்டமான காரியம் தான் போலும் . இடம் கொடுத்தால் உச்சந்தலையில் ஏறி உட்கார்ந்து கொள்ளக் கூடும் என்று எவர் போதித்திருப்பார்கள் அவர்களுக்கு ? அம்மாக்களா ? அப்பாக்களா? ஆயின் அவர்களே இப்படிப் பட்ட கணவர்களுக்கு பிரதிநிதிகள் . பிறகு சியாமளி அவனை நொந்து கொண்டு வெறுத்து பிரயோஜனம் என்ன?!

சியாமளி சங்கரனுடன் பேசும் இடங்கள் எல்லாம் அவளது நியாயத்தை புத்திக்கு உரைத்தாலும் கடைசியில் அவள் சங்கரனுக்கு எதிராக முற்றாக வெறுத்து கதவடைக்கையில் எஞ்சும் நிம்மதியே பரி பூரணமாகத் தெரிகிறது .தொடர்ந்து கலவரத்துடனே படித்துக் கொண்டு கடக்கையில் இவ்விடம் ஒரு சின்ன சந்தோசம் எழுவதை தவிர்க்க இயலவில்லை .இதுவே சியாமளிக்கு நல்லது என்று ஆட்டு மந்தை சமூகத்தின் அடுத்த வாரிசாய் சொல்லிக் கொள்ள முடிகிறது.

அவள் சங்கரனுடன் ரயிலேறிப் போயிருந்தாலும் தண்டபாணி அவளது குழந்தை மற்றும் மன்னியின் உலகம் ஒன்றும் ஸ்தம்பித்து நின்றிருக்கப் போவதில்லை .அவரவர் பாடு நிகழ்ந்து கொண்டே தான் இருந்திருக்கும். ஆனால் ஊர் வாய்க்கு மெல்ல அண்டா நிறைய அவல் கிடைத்திருக்கும். சியாமளி அப்படிப் போனதற்கு மன்னிய விடுங்கள் அவளது பெண் சிலுவை சுமக்க நேர்ந்திருக்கும் . இதை சியாமளி உணர அவளுக்கு மன்னி வேண்டியிருந்திருக்கிறாள்.

ரங்கசாமியின் அம்மா தொழிற்சாலை அடித்து norukkap பட்ட பின்பு அவரைத் தேடிக் கொண்டு வந்து கடைசியாக பேசுகையில் கண்ணாடிக் குவளை விழுந்து நொறுங்கும் சப்தம் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது உள்ளுக்குள்ளே .நாம் எதை எதையோ நமது உடமை என்று நினைத்துக் கொண்டு ரொம்பத் தான் அதைக் கட்டி காப்பாற்றி காபந்து பண்ணிக்கொள்ள பார்க்கிறோம் ,விளைவுகளோ படு பூஜ்யமாய் நம்மைப் பார்த்து சிரிக்கையில் பல குற்றச் சாட்டுகளுக்கு நாம் பொறுபேற்க வேண்டியவர்களாய் ஆகிறோம்.

கணேசன் சாவித்ரியோடு நிறைவாய் குடும்பம் நடத்தி விட்டு எதற்காக சாகிறோம் யாரால் சாகடிக்கப் படுகிறோம் என்பதே அறியாமல் செத்துப் போகிறான். இந்தக் கதையில் பரிபூர்ணமாணவாய் இவனைத் தான் என்ன வேண்டியிருக்கிறது.

அடுத்தவன் மனைவியின் மீது காதல் கொள்ளும் சங்கரன்.
உணர்ச்சி மேலிடப் பேசிப் பேசியே போராட்டத்தை முடுக்கி விட்டு ஒரு வகையில் கணேசன் சாவிற்கு காரனமானவனாகிப் போன கோபாலன் .
மனைவியைக் கொண்டாடத் தெரியாத கற்றுக் கொண்டிருக்காத தண்டபாணி .

அப்பா சேர்த்த சொத்தை மேலும் மேலும் பெருக்கிக் கொள்ளும் ஆர்வம் கூடிப் போய் கல்யாணம் குடும்பம் குழந்தைகள் என்ற பந்தத்தின் சுவை அறியக் கூட மறந்து போன ரங்கசாமி.

இவர்கள் எல்லோரும் எதனெதன் பொருட்டோ கதையில் எஞ்சி நிற்கையில் கணேசனுக்கு எல்லாம் நிறைவாய் கிடைத்த காரணத்தால் தான் அவனது வாழ்வை விதி அப்படி முடித்ததோ !?

Note:
குறைந்த பட்சம் ஒரு வாரம் buzz ,blog சர்வீசை நிறுத்தி வைக்கலாம்னு பார்த்தா சிரங்கு பிடிச்சவன் கை மாதிரி தான் ஆயிடுது கதை.

தன்யவதி ஆவேன்

மிஸ்.ராதா கொத்தமங்கலம் சுப்பு (கலைமணி )

கோல் (Goal ) இலியாஹூ எம். கோல்ட்ராட் (தமிழில் அஞ்சனா தேவ் )

சூர்ய வம்சம் சா.கந்தசாமி

மெர்க்குரிப்பூக்கள் பாலகுமாரன்

Goal விகடனில் தொடராக வந்த போதே அதிகம் ஈர்த்தது சேகரித்து வைத்தேன் சில வாரங்கள் மட்டுமே முடிந்தது ...பிறகு என்றாவது ஒருநாள் முழு நாவலாக வாசித்துக் கொள்ளலாம் என்ற சமாதானத்தோடு Goal விடுபட்டது.

தேவனின் படைப்புகள் அத்தனையும் எனக்கு சர்க்கரைப் பாகில் ஊற வைத்த ஜீரா தோசை சாப்பிடுவதைப் போல வாசிக்க அத்தனை ப்ரியங்கள் ,பெரும்பாலும் அவரது தலைப்புக்கள் இப்படித்தான் இருக்கும் ;

கல்யாணி ,மாலதி,மைதிலி ,கோமதி (கோமதியின் காதலன்) ,மிஸ்.ஜானகி இப்படிப் போகும் இந்தக் கதைகளை குறிப்பிட்ட இடைவெளிகளில் எத்தனை முறைகள் வேண்டுமானாலும் வாசிக்கப் பிடிக்கும் எனக்கு .

இதே நினைவில் தான் "தில்லானா மோகனாம்பாள்" எழுதிய கொத்தமங்கலத்தாரின் மிஸ்.ராதா நாவலை எடுத்து வந்தேன். எழுத்தில் ஹாஸ்யம் எத்தனை தூரம் செல்லுபடியாகலாம் என்றால் இன்றைக்கு தேவன் இல்லை சொல்லித் தர ஸ்ரீமான் சுதர்ச்சனத்தையும் ,லக்ஷ்மி கடாட்சத்தையும் அத்தனை எளிதில் மறக்க இயலாது.

சா.கந்தசாமியின் "தக்கையின் மீது நான்கு கண்கள்" வழியே " சாயா வனம் " நாவலை வாசித்து விட்டு இப்போது சூர்ய வம்சம் வரை வர முடிந்திருக்கிறது ,அடுத்து விசாரணைக் கமிஷன் எடுக்கலாம் என்றிருக்கிறேன். கோடையின் பின் மதிய நேரங்களைப் போல ஆர்ப்பாட்டங்களே இல்லாத எழுத்து சா.கந்தசாமி வகை.

ஒருவழியாக நானும் மெர்க்குரிப் பூக்களை வாசிக்கப் போகிறேன். நண்பர்கள் பலருக்கும் பிடித்துப் போய் சிலாகிக்கப் பட்ட நாவல்...என்ன தான் இருக்கிறது அதில் வாசித்ததும் எதையாவது கிறுக்குவேன் என்பது மட்டும் திண்ணம்.

இப்போது கைகளில் விரித்துக் கிடத்திக் கொள்ளப் போவது Goal .

சிறுவர் இலக்கியம்,தலித் இலக்கியம் போல இந்த நாவல் பிசினஸ் இலக்கியம் வகைப்பாடாம் .

முன்னுரையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது .

பிசினஸ் இலக்கிய நாவல்கள் வேறு என்னவெல்லாம் இருக்கிறது ,தகவல் அறிந்த நண்பர்கள் பரிந்துரைத்தாலும் சரி இல்லை பகிர்ந்து கொண்டாலும் சரி. தன்யவதி ஆவேன்.

:)

நடுச்சமுத்திரத்துல டுமுக்குனுச்சாம் - ஒரு நாட்டுப்புறத்துக் கதை

ஒரு ஊரில் ஒரு காக்கை தம்பதிகள் இருந்தார்களாம் ,அவர்களுக்கு ஆண் ஒன்றும்பெண் ஒன்றுமாய் இரண்டு காக்கைக் குஞ்சுகளும் உண்டு , நேராநேரத்துக்கு இரைகள் கிடைக்க நல்ல நிறைவான பறவை வாழ்க்கையாம்.காகங்களுக்கும் ஆசைகள் ,பேராசைகள் உண்டு போலும் ,வடக்குத் தெருவில்குடி இருந்த இந்த காகத் தம்பதிகளில் ஆண் காக்கா தெற்குத் தெருவில் தன்வசதி வாய்ப்புக்கு ஏற்ப மற்றொரு பெண் காக்காவை வைப்பாட்டியாகவைத்துக் கொண்டதாம் .

( 'காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி '...என்றெல்லாம் பாரதியார் பாடி வைக்கும்முன்பே கிராமப் புறங்களில் வழக்கிலிருந்த கதையாம் இது! ஆதலால் பாரதியைஇங்கே சம்பந்தப் படுத்தாமல் விலக்கி விடலாம்.

கணவனான ஆண் காக்கா இப்படி தெற்குத் தெருவில் தனிக் குடும்பம் வைத்துக்கொண்டு பராமரிப்பது நாளடைவில் மனைவியான பெண் காக்காவுக்குத் தெரிய வரஅதற்கு வந்த ஆற்றாமையும் ஆத்திரமும் சொல்லி மாளாது .ஆண் காக்காவின்செயல்களைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் அதனிடம் இந்த விஷயம் குறித்துசண்டையிடவும் விரும்பாமல் பெண் காக்கா தனக்குள் இந்த விசயத்தைப்போட்டுக் குழப்பிக் கொண்டு நெடு நாட்களாகப் போராடிக் கொண்டிருந்தது .

அக்கம் பக்கம் வேறெந்த காகங்களிடமும் ஆலோசனை கேட்டால் அது தன் குடும்பசமாதானத்திற்கும் நிம்மதிக்கும் தான் இழுக்கு என்றெண்ணியோ என்னவோயாரிடமும் சொல்லாமல் தானாக ஒரு முடிவுக்கு வந்ததாம் .

அந்த முடிவின்படி ஒருநாள் நன்றாக சீவி சிங்காரித்து பூ முடித்து (காக்காபூ வைக்குமா என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்க கூடாது இது கதை கதைக்கு காலுண்டா?! ) மதியம் கூட்டுக்கு வந்த ஆண் காக்காவிடம் சிரித்த முகத்துடன் மதியஇரையாக சில பல புழுக்களை உண்ணக் கொடுத்து பேசிக் கொண்டிருந்ததாம்....முடிவில் ...

"நாம் குடும்பத்தோடு கோயில் குலமென்று போய் வந்து பல நாட்கள்ஆகின்றன ,நாமெல்லோரும் சேர்ந்து ஒரு முறை சமுத்திரம் தாண்டியுள்ளசேத்திரங்கள் எதற்காவது போய் வந்தால் சந்தோசமாக இருக்கும் ...போகலாமாமாமா "என்று வெகு சாமர்த்த்யமாகக் கேட்டதாம் .

மனைவியின் சிரித்த முகமும் திருப்தியான இரையுண்ட சந்தோசத்தில் ஆண்காக்காவும் பெரிதாக யோசித்துக் கொண்டிருக்காமல் ;

"அதற்கென்ன போய் விட்டு வந்தால் ஆச்சு...இந்த வாரம் வெள்ளிக் கிழமையேபோகலாம் என்று வாக்கு கொடுத்து விட்டதாம் மனைவியான பெண் காக்காவுக்கு ;

வாக்குக் கொடுத்த கையோடு வைப்பாட்டி வீட்டுக்குப் பறந்த ஆண்காக்கா அங்கிருந்தவளிடமும் "வெள்ளிக் கிழமை "கோயிலுக்குப் போகிறோம்நீயும் கிளம்பத் தயாராக இரு " என்று சொல்லி வைத்ததாம்.

இதை முன்னமே எதிர் பார்த்திருந்த மனைவியான பெண் காக்கா எதேச்சையாகவருவது போல தெற்குத் தெருவில் அந்த வைப்பாட்டிக் காக்காவின் கூட்டின்வழி போனதாம் .அப்படிப் போகையில் வாசலில் இருந்த வைப்பாட்டிக் காகத்தைப்பார்த்து ரொம்பவும் சகோதர வாஞ்சை தவழ ;

"தங்கச்சி நீயும் கோயிலுக்கு வரியாமே ? " என்று போகிற போக்கில்கேட்பதைப் போல கேட்டு வைத்தது.

இந்தப் பக்கம் வைப்பாட்டிக் காக்கா சும்மாஇருந்திருக்கலாம் ...அது அதன் பாட்டில் பெருமைக்கு மாவு இடிப்பதைப் போல ;

"ஆமாக்கா ...நானும் வரேனில்ல ...மாமா தான் என்னையும் வரச் சொல்லி நேத்தேவந்து சொல்லிட்டுப் போயிருக்காங்கல்ல " நானும்தேன் வாரேன் உங்களோடமாமாவோட பிள்ளைகளோட என்றதாம் .

பொசு பொசுவென்று கருகல் நாற்றத்தில் வயிறு புகைந்தாலும் மேலுக்குசிரித்துக் கொண்டு மணவவியான பெண் காக்கா அவளிடம்;

"நீ வாரது சரி...ஆனா கோயிலுக்குப் போகைல இப்படியே வந்திராத ... உன் றெக்கை எல்லாம் உறிச்சுக் கழிச்சுட்டு மஞ்சத் தேச்சு நல்லாக் குளிச்சு,மொழுகி, நெத்தி நிறைய செந்தூரம் வச்சுகிட்டு தான் கோயில் கொலத்துக்குவரணும் " அப்டி வாரதா இருந்தா தான் தாலி பாக்கியம் நிலைக்கும் என்றதாம்.

அடடா...தன் மேல் தான் முதல் மனைவியான மனைவியான இந்த காக்கா அக்காளுக்கு எத்தனை அக்கறை ,எத்தனை விலாவரியாக கோயிலுக்குப் புறப்பட வேண்டியமுறைகளை எடுத்துச் சொல்கிறாள் என்று சந்தோசத்தில் மூழ்கிப் போனவைப்பாட்டிக் காக்கா ;

வெள்ளிக்கிழமை வந்ததும் ;

புருஷன் வருவதற்குள் தன் அலகால் இறக்கைகள் எல்லாவற்றையும் பிய்த்துபோட்டு விட்டு பரக்க மஞ்சள் தேய்த்து குளித்து செந்தூரம் வைத்துக்கொண்டு ஆண் காக்கா வருகைக்காக வழி மேல் விழி வைத்து அதிகாலைக்குளிரில் வெட வெடக்க கூட்டின் வாசலில் காத்துக் கொண்டிருந்ததாம்.

தன் பெண்டாட்டி பிள்ளைகளை

"நீங்க நடந்துகிட்டு இருங்க நான் போய் முக்கியமான ஒருத்தரை கோயிலுக்குகூட்டிகிட்டு வாரேன்."

என்று சொல்லி விட்டு வைப்பாட்டிக் காக்கா இருக்கும் தெற்குத்தெரு கூட்டைநோக்கி பறந்ததாம் .

"அப்பா எங்கே போகிறார் ? "
என்று கேட்ட தன் குஞ்சுகளை சமாதானப் படுத்திவிட்டு

"அவ வீட்டுக்கா போற...போ..போ...இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு உன்ஜம்பம் ?! என்று கறுவிக் கொண்ட மனைவியான பெண் காக்கா ;தனக்குள் விஷமத்தனமாக சிரித்துக் கொண்டு தன் குஞ்சுப் பறவைகளோடு நிதானமாக வானில்பறந்து கொண்டிருந்ததாம் .

தெற்குத் தெருவில் வைப்பாட்டிக் காக்காவைக் கண்ட கணவனான ஆண் காக்காஅதிர்ச்சியில் மூர்ச்சை ஆகாத குறை !

"என்னடி இது ? இப்படி ஒரு அவதாரம் போல றெக்கை எல்லாம் உறிச்சிப்போட்டுட்டு நிக்கிற...என்ன கேடு காலம் " என்று சத்தமிட்டதாம்.

"எல்லாம் என் தாலி பாக்கியத்துக்காகத் தான் ,நீங்க பேசிக்கிட்டு நிக்கவேண்டாம் ,உங்க பெண்டாட்டி பிள்ளைக முன்னாடி போயிரப் போறாக ,வாங்கநாமளும் போயி அவுகளைப் பிடிச்சிடலாம்" என்று பறக்கத் துணிந்ததாம் .

றெக்கை முழுக்க தான் உறித்தாயிற்றே ...எங்கிருந்து பறக்க?!

தத்தித் தத்தி கீழே விழுந்து கொண்டிருந்த வைப்பாட்டிக் காக்கா படும்துன்பம் கண்டு அந்த ஆண் காக்கா "நமக்காகத் தானே இவள் இறக்கை எல்லாம்உரித்துப் போட்டுவிட்டு இப்படி கோயிலுக்குக் கிளம்பி வருகிறாள் என்று ஆதூரம் மிக தன்அலகால் வைப்பாட்டிக் காகத்தை கவ்விக் கொண்டு வானில் பறந்ததாம் .

வேகமாகப் பறந்ததில் சமுத்திரத்தின் மேலாகப் பறந்து கொண்டிருந்த தனதுகுடும்பத்தினரை எட்டி விட்டது ஆண் காக்கா அதன் அலகில் இருந்தவைப்பாட்டிக் காக்காவும் தான்.

இவர்கள் வந்த கோலம் கண்டு பொங்கி புழுங்கிய மனைவியான பெண் காக்கா சும்மாஇருக்க வகையின்றி ;

"நானும் எம் பிள்ளைகளும் நடையில ...வைப்பாட்டிக் காக்கா வாயில "
என்றுஅங்கிருந்து புலம்பிக் கொண்டே பறக்க ஆரம்பித்ததாம் நீண்ட சமுத்திரத்துவான வீதி நெடுகிலும் ;

கணவனுக்கோ மனைவியை அடக்கி ஒன்றும் சொல்ல வகையில்லை ,வாயைத் திறக்கத்தான் வழியில்லையே!

இப்போது நிறுத்துவாள் அப்போது நிறுத்துவாள் என்று பொறுத்துக் கொண்டு பறந்துகொண்டிருந்தது.

ஆனால் பெண் காக்கா நிறுத்தக் காணோம் ;

தனது அம்மாக் காகம் புலம்புவதைக் கண்ட குஞ்சுக் காகங்களும் தங்கள் போக்கில் ;

"நாங்களும் எங்கம்மாளும் நடையில...வைப்பாட்டிக் காக்கா வாயில "
என்று நெடுக புலம்ப ஆரம்பிக்க ;

இப்போது வைப்பாட்டிக் காக்காவுக்கு வந்ததே கோபம் ;

பொறுத்துப் பொறுத்து பொறுக்க முடியாமல் ; ஒரு நொடியில் ;

"ஆமா...ஓமா ...அப்படித் தான்னு சொல்லுங்களேன் மாமா "என்றதாம் "

முதலில் அதன் முட்டாள் தனத்திற்கு காது கொடுக்காமல் இருந்த ஆண் காக்காஅதன் கரைச்சல் தொல்லை தாங்காமல் ஒரு நொடியில் ;

"ஆமா ஓமா அப்படித் தான் என்று கரைந்தே விட்டது "

அவ்வளவு தான் நடுச் சமுத்திரத்தில் பறந்து கொண்டிருக்கையில் இப்படிச்சொன்னதால் வைப்பாட்டிக் காக்கா அப்படியே 'தொப்' பென சமுத்திரத் தண்ணீரில்விழுந்து முங்கி போனது .

ஒரு நிமிஷத்தில் தன் வாழ்வில் விடிந்து விட்டதே என்று சந்தோசத்தில்திக்கு முக்காடிய மனைவியான பெண் காக்காவோ ;

"நடுச் சமுத்திரத்தில் டுமுக்குனுச்சாம் ...நானும் எம் பிள்ளைகளும்சுகம் பெத்தோம் "

"நடுச் சமுத்திரத்தில் டுமுக்குனுச்சாம் ...நானும் எம் பிள்ளைகளும் சுகம்பெத்தோம் "

"நடுச் சமுத்திரத்தில் டுமுக்குனுச்சாம் ...நானும் எம் பிள்ளைகளும் சுகம்பெத்தோம் "

என்று பாடிக் கொண்டே வைப்பாட்டிக் காக்கை ஒழிந்த சந்தோசத்தில்சேத்திராடனம் முடித்து கூடு வந்து சேர்ந்ததாம் தன் புருஷன் பிள்ளைகளோடு.

இது ஒரு கிராமியக் கதை.

என் பாட்டி என் சிறு வயதில் எங்களைத் தூங்க வைக்க இந்தக் கதையைஎங்களுக்கு பல நாட்கள் சொல்லி இருக்கிறார்.

முன்பு கீற்று தளத்தில் கி.ரா வின் பக்கங்களில் இதே வாசிக்கக்கிடைத்தது ,இப்போது அங்கே இதைக் காணோம். எனக்குத் தெரிந்த வகையில் அந்தக்கதையை இங்கே பகிர்ந்திருக்கிறேன்.

‘ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியப்பூனை' -என் பார்வையில்..' - கார்த்திகாவாசுதேவன்.

‘ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியப்பூனை' -என் பார்வையில்'

‘‘சன்டேன்னா ரெண்டு“ இந்த விளம்பரத்துக்கு சற்றும் சளைக்காத ஆர்வம் தரவல்ல "ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியப் பூனை " எனும் தலைப்பை தனது கவிதைத் தொகுப்பிற்கு தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் நண்பர் கவிஞர் பொன்.வாசுதேவன். கவிதைகளின்பால் ஈர்ப்போ, கவிதைப் புத்தகம் வாசிக்கும் முனைப்போ இல்லாதிருப்போரையும் கூட அப்படி என்னதான் இருக்கிறது புத்தகத்துக்குள் என ரகசியமாய் எட்டிப் பார்க்கச் செய்யும் தலைப்பு.

தன்னைத்தானே பின் தொடரும் நிழலசைவாய் பின்புற அட்டை வாசகங்களுக்கொப்ப ஆர்ப்பாட்டங்கள் ஏதுமின்றி..

"வாதையே உணராமல்தன்னுடலில் விசையூட்டிமெத்தென்றுமதில் சுவருக்கும் தரைக்குமிடையேபறந்தது போல் வந்தமரும் வித்தை கற்றுக்கொண்ட பூனைகளாய்"

சப்தங்கள் அடங்கியதும் சலனங்கள் மட்டுப்பட்டு உறங்கும் நதியைப் போல, அசைந்தும் அசையா அசைவில் தன்னகத்தே கேள்விகளைக் கேட்டும் கேளாமல் பதில் தெரிந்த மெத்தனத்தில் அலட்சியமாய் மிதந்து நழுவும் கவிதைகள்.

தொகுப்பின் ஈற்றுக் கவிதையாய் அவரே பகர்ந்தபடி,

குரல்களற்ற மனவெளியில்மீண்டும் மீண்டும் வாசித்துஉறுதிப்படுத்திக் கொள்ளத்தக்க விசேஷங்கள் அற்ற விசேசமான கவிதைகள்.

வாழ்வின் பிரத்யேக தருணங்கள் அத்தனையையும் கனவுகள், ப்ரியங்கள், ஆசைகள், நிராசைகள், வாதைகள் எனும் வகைப்பாட்டில் அடக்க முயன்று தனித்தொரு வெளியில் மிதந்து கொண்டே நகரும் கவிதைகள். மொத்தம் 87 கவிதைகளில், முதல் வாசிப்பில் என்னைக் கவர்ந்தவற்றை மட்டும் இந்தக் கட்டுரையின் ஊடே தந்து செல்கிறேன்.

இருப்பு :

"உண்மை தான்வேறு வழியில்லை

என்று தான்விட்டு விடவும்வெட்டித் தள்ளவும்

வேண்டியிருக்கிறதுநகங்களை"

தமதிருப்பை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள முடியாமல் வெட்டுப் பட்டும், கடித்து துப்பப்பட்டும் அப்புறப்படுத்தப்படும் நகங்களுக்கும், தானே உதிரும் கூந்தல் இழைகளுக்கும் கூட இருப்பென்ற ஒரு ஸ்தானம் சில காலம் உண்டுதான். நானுமிருக்கிறேன் என்பதைக் காட்டுவதான ஞாபகப்படுத்தலுக்கு ஒப்பாக கூராகவும், வளைந்தும் வளர்ந்து காட்டி வெட்டுப்படும் நகங்கள், உதிர்ந்து காட்டும் மயிர்கற்றைகள் போல மனிதர்களிலும் பலர் இருப்பைக் காட்டிக் கொள்ள ஏதாவதொன்றை செய்துதான் தீர வேண்டியிருக்கிறது.

பிரயாணம் எனும் தலைப்பில்,

"கவிழ்த்துக் கொட்டிய தவளை

மூட்டையெனரயிலை விட்டு

அவசரமாய்வெளியேறியும்

உள்நுழைந்த படியும்இருக்கின்றனர்

மனிதர்கள்"

மக்கள் நெரிசல் நேரக்காலை மற்றும் மாலை நேரங்களில் மின்சார ரயில்களில் பயணிக்கும் பெரும்பேறு பெற்ற ஆத்மாக்களின் அள்ளித் தெளித்த அவசர அவஸ்தை நகர்வுகளை வீடியோவில் ஃபாஸ்ட் பார்வர்ட் செய்தால், அவிழ்த்து விட்ட தவளை மூட்டைகள் தான், இந்த நிமிடம் இந்த நிமிடம் இப்படியே தொடராதா? என்றெல்லாம் பாட்டுக் கேட்டுக் கொண்டு பயணிக்கும் ஆசைகளை பழித்துச் சுளுக்கி நசுக்கிப் பிழியும் நகரத்து இடப்பெயர்ச்சிகள் நெரிசல் நேரத்து ரயில் பயணங்கள். அந்த நிமிடங்களை கற்பனை செய்ய இந்த வரிகள் வெகு பொருத்தம்.

மனமொளிர் தருணங்கள் எனும் தலைப்பில் ஒரு கவிதை.

"தளர்ந்து இறுகும்சிறகுகள்

அசைத்துக்கால் புதைய காற்றில்நடக்கிறது

ஒரு பறவைஎன்னை

நானேஅருந்தி ரசிக்கும் தருணம் அது
காற்று உதிர்த்தபறவைச் சிறகின் கதகதப்பைக்கைப்பற்றிகன்னம் வைத்து அகமகிழ்கிறேன்
தூரத்தில் சென்று கொண்டிருக்கிறதுபறவைஉதிர்ந்த சிறகு குறித்தகவலையேதுமற்று"

மொத்தமுள்ள அத்தனைக் கவிதைகளிலும் மிகப் பிடித்து போன கவிதை இது. நீளும் பாலைவனத்தில் துடுப்பாய் சிறகசைத்துத் தடுமாறிக் கால் பதித்து எதிர் காற்றில் தத்தி நடக்கும் சிறு பறவையின் காட்சி வெகு உற்சாகம் அளிக்க வல்லது, கிட்டத் தட்ட வாழ்வில் எதிர் நீச்சலிட சலிக்காத மனித எத்தனங்களும் பிரயத்தனங்களும் பறவையின் ஒற்றை அசைவில் உணர்ந்து கொள்ளப்படுதல் இதில் சாத்தியமே. வெகு அழகான அர்த்தம் தரும் கவிதை இது.

சொல்ல இருக்கிறது காதல் எனும் தலைப்பில் :

நூற்கண்டின் முனை எனப் பற்றிசூரியக்

கதிர்களைஇழுத்தோடும் ரயிலொன்றின்ஜன்னலோர

இருக்கையில்என்னோடு

பயணப் படுகிறதுஉன்

நினைவுகள்

இருட்டத் தொடங்கியதன்

அவதானிப்பில்வேகமாய் கூடடையும்பறவையின்

அவசரத்துடன்எனக்கு

நானேசொல்லிக் கொள்கிறேன்
எனக்கும் காதல்இருந்ததுஇருக்கிறதுஇருக்கும்இவ்வாறெல்லாம் "

இந்தக் கவிதையில் தொனிப்பது யதார்த்த குப்பையில் காதலித்து மறந்தவன் அல்லது மறக்கடிக்கப்பட்டவனின் மீள் நினைவுகள், வீட்டுக்குள் அல்லது கூட்டுக்குள் நுழையும் முன் அவசர அவசரமாய் தனக்கே தனக்கென மட்டுமாய் ஆழ் குளத்தில் உறங்கிக் கிடக்கும் பிரதிக்காதல் ஒவ்வொன்றையும் ஒருமுறையேனும் சன்னமான குற்ற உணர்வோடு மீளப் பார்த்து நானும்தான் காதலித்திருக்கிறேன், காதலிக்கிறேன், என்னுள்ளும் காதலுண்டே எனக் காட்டிக் கொள்ளும், சமரசம் செய்து கொள்ளும் முயற்சி.

‘இறைமையின் மொழி‘ எனும் தலைப்பில்:

“இதழ்களின் இறுக்கம் தளர்த்தியதடங்களேதுமின்றிவனப்பாய்பூத்துக் கொண்டிருக்கிறதுஒரு மலர்
உள் மூழ்கி லயித்துவான் நோக்கிப் பார்க்கையில்முகத்தில் தெறிக்கிறதோர்ஒற்றை மழைத்துளி"

என்ன ஒரு அழகான வார்த்தைப் பிரயோகம். இறைவன் என ஒருவன் இருந்தான் எனில், அவன் கருணையை இதழ்களின் இறுக்கம் தளர்த்திய தடங்களேதுமின்றி பூத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த மலரோடு ஒப்பிடலாம். அவன் கருணையில் வழிந்து கசியும் ஏகாந்தத்தை இந்த மலரின் வனப்போடு ஒப்பிடலாம். பாளம் பாளமாய் வெடித்துக் கிடக்கும் உலர் மண்ணில் ஒற்றை மழைத்துளி பதங்கமாவதைப் போல விளம்பரப்படுத்திக் கொள்ள அவகாசமில்லாமலோ அல்லது அவசியமில்லாமலோ கொட்டிக் கிடக்கும் பிரபஞ்சப் பேரழகுகள் எல்லாவற்றையும் ரசிக்கத் தான் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

‘என்னிடம் வந்த இந்த நாள்‘ எனும் தலைப்பில் ஒரு கவிதை ;

“தாழப் பறந்தும் கையில்

சிக்காதவிருப்பப் பறவையாய்கொஞ்சமும்

இரக்கமில்லாதுகடந்து செல்கிறது இந்த நாள்
பிரிவுத் துயரின் நீர்த்தாரை வழியஇன்றிருந்த

நாளேதொடர வேண்டுமென இறைஞ்சுமென்னிடம்"

அனுமதிக்கப்பட்ட அளவுகளையும் கடந்து எல்லையில்லா உவகையையும், உல்லாசத்தையும் ஒருங்கே ஊட்டிய கணங்களைக் கொண்ட ப்ரியத்துக்குகந்த ஒருநாளின் அந்தி நேரம் மிகுந்த ஏக்கம் தரவல்லது, பிரியப் போகும் நண்பனுக்காய், விடை பெற்றுக் கொள்ளப் போகும் காதலிக்காய், கூடிப் பேசி சிரித்துக் கலையும் தோழமைகளின் பிரிய விரும்பாத கையசைப்பிற்காய் அந்த நாள் முடியாமல் நீளக் கூடாதோ! பிரியப்பட்ட ஜனங்களின் ப்ரியம் சுமந்த மனதின் ஏக்கம் வரிகளில் தெறிக்கும் பரல்கள் நீக்கப்பட்ட ஊமைச் சலங்கையின் தனித்த கீதங்கள்.

‘பிரியத்தில் விளைந்த கனி‘ எனும் கவிதை :

"பிரியத்தின் பொருட்டேஉனக்குள்

என் வாழ்வுபூரணமடைந்திருக்கிறது "

தாமாக வலிந்து செய்து கொண்ட சமாதானங்களின் பின்னே உறைந்து போன மனைவி எனும் முகமூடிகளுக்குள் சுயம் மறக்கடித்துக்கொண்டு சிரித்தால், சிரித்து அழுதால், அழுது கட்டுப்பாட்டில் இயங்கக் கற்றுக் கொண்ட மனைவிக்கு அவளை உணர்ந்தாலும் ஏதும் செய்யவியலாத அல்லது செய்ய விரும்பாத கணவனின் வெற்றுச் சமாளிப்பாகத்தான் வார்த்தைகளாக இந்த வரிகளை எடுத்துக் கொள்ளலாம், ப்ரியம் எனும் புழுவில் மாட்டிக்கொண்ட மீன்கள் தான் மனைவிகளும் கணவர்களும்.

வாதையின் கணங்கள் :

"நீர்களற்ற கிணற்றின்உள்சுவற்றில்

படர்ந்து கிளைத்திருக்கும்சிறு மரத்தில்

தனித்துக் கூடு கட்டிஆனந்தமாய்

அங்கு மின்குமாய்குறு குறுவென

சுற்றித் திரிகிறதுகுருவி

திசை தொலைத்தது போல்சுற்றித்

திரிகிறது வண்ணத்துப் பூச்சிபூத்துதிராமல்

தேன் சுமக்கின்ற மலர்அடையாளம் தனித்துக்

கண்டுமென்மையாய் அமர்ந்து

முன்காம்பு நீலச் செய்துஉறுஞ்சுகிறது

மலருக்கு வலிக்காமல்

வாதையின் கணங்களில்

எழும் வார்த்தைகள்விழிகளில்

திரண்டுஉருக்கொண்டு வழிகிறதுஎழுத்துத் திரவமாய் "

இந்தக் கவிதை வெறும் வார்த்தை எல்லைகளைக் கடந்து இதமான குறும்படத்தை பார்த்துக் களித்த திருத்தி அளிக்கவல்லது. கற்பனையில் ஓட்டிப் பார்த்தால் விரியும் நிழற் படங்களில் அத்தனை மென்மை. அவஸ்தை என்ற சொல்லுக்கினையான வாதை மிக்க கணங்களை இதை விட அருமையாக சொல்ல முடியுமா எனத் தெரியவில்லை.

அடை எனும் தலைப்பில் ஒரு கவிதை :

அருகில் திரும்பிப் படுத்தணைத்துஉன் இறால் குஞ்சு விரல்களைக்கைகளுக்குள்

அணிந்துபதுங்கிப் பதுங்கிஅழைத்துச் செல்கிறேன்
புட்டம் உயர்த்தி கால்கள்

மடிந்துகுப்புறப் படுத்துநீதூங்கும்

திசையெலாம்பரவியபடி கசிகிறதென் அன்புவெளிதனிமை உமிழ்ந்தயோசனையின் எச்சமாய்இன்னும் வெகு தூரம்செல்ல வேண்டியிருக்கிறதுஉன்னைப் பாதுகாக்க "

வாசு எதைக் குறிப்பிட்டு இந்தக் கவிதையை எழுதினாரோ இதை வாசித்ததும் நான் உணர்ந்தது இதைத்தான். யாருமற்ற வீட்டில் தனித்திருக்கும் தாயும் அவளது பால்மணம் மாறாக் குழந்தையும். அடைகாக்கும் பொறுப்பு தந்தைக்கும் உண்டெனினும் அடைகாக்கும் பொறுப்பை வாழ்நாள் முழுக்க மனமுவந்து ஏற்றுக் கொண்டவளாகிறாள் அம்மா. பிறந்த குழந்தைக்கு அருகில் படுத்துக்கொண்டு மெல்ல அதன் கை தடவி கால் தடவி மாம் பிஞ்சு விரல் நீவி பூனைக் கதகதப்பாய் வலிக்குமோ வலிக்காதோ என்றேந்திக் கொண்டிருக்கையில் உள்ளூர எப்போதுமிருக்கும் இந்த அடை காக்கும் தவிப்பு. பிறந்து மண்ணில் விழுந்த கணம் தொட்டே பெற்றவள் முன்வந்து வாங்கிய தீட்சை போல் அன்பு வெளியெங்கும் கசியும் யோசனைகளில் நீள்வதென்னவோ யுகம் தோறும் பெற்றுக் கொண்டதை பாதுகாக்கும் பயணங்கள்தாம்..

‘தொடங்கி இருக்கிறோம்‘ எனும் கவிதை:

"எனக்குள் பூத்த ஆண்டாளைபறித்தெடுத்து சூடிக் கொண்டிருக்கிறேன்எதற்கெனத் தெரியாமல் "

எதற்கென்றே தெரியாமல் சில வரிகள் பிடித்துப்போகலாம் அப்படி ஒரு வரி இது..போலவே மறக்கயியலாத ஒரு வாழ்வனுபவத்தை இந்தத் தொகுப்பெங்கும் வரைந்திருக்கும் பொன்.வாசுதேவனுக்கு நன்றியும், வாழ்த்துகளும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியப்பூனை (கவிதைகள்) - பொன்.வாசுதேவன்

112 பக்கங்கள்

விலை : ரூ.70/-

வெளியீடு : உயிர்மை பதிப்பகம்.

இணையத்தில் வாங்கிட ;

http://www.udumalai.com/?prd=&page=products&id=8808

உப்புக் குடித்தவர்களை ஒப்புக்கொடுக்கும் லாப விளையாட்டு (கவிதை)

உப்புக் குடித்தவர்களை ஒப்புக் கொடுத்து

ஆடும் பகடையாட்டம் ...

இப்போதைக்கு அலைக்கற்றை அலை ஓய,

எப்போதைக்கும் இரவலர் பட்டம் பூண்டு

அனுதாபிப் போர்வை மூட

கொட்ட வரும்
தேனீக்களை போக்குக் காட்டி

மீனவர் வோட்டுகள் எனும்

அடைத்தேன் பிய்த்துக் கொள்ள

எல்லாமொரு லாப விளையாட்டே ...

கடலோடும் அலையோடும் கரிப்பு மணிகளே

கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்

உங்கள் உயிர்கள் மதிப்பு மிக்கவை

தக்கை வீசியவன் எக்கணமும்

அதை உணர்ந்தே இருத்தலில்

எப்போதும் செத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்

சிங்களவன் கை தும்பிகளாய்!

உங்கள் கதை உலர்ந்திடும் உப்பாக

கரைந்திடும் கடல் மணலாக

ஒப்புக் கொடுக்கப் பட்டவர்களின் ஒப்பாரி ஓசை

ஒப்புக் கொடுத்தொருக்கோ கேளாத தூரத்தே

அலையோசை தேய்த்துக் கரைக்கும் புறத்தே

மீண்டும் மீனவச் சாவுகள் ...

எப்போதும் மீனவர் பாடு மீன்பாடு.

நாஞ்சில் நாடனின் 'தன்ராம் சிங்'

நாஞ்சில் நாடனின் " சூடிய பூ சூடற்க " தொகுப்பிலிருந்து "தன்ராம் சிங் " (2007 ஆம் ஆண்டில் ஆனந்த விகடனில் வெளியிடப் பட்ட கதை"

தனது அலுவலகத்தில் பணி புரிந்த ஒரு கூர்க்காவைப் பற்றி நினைவு கூர்தலாய் புரளும் பக்கங்கள் ; யதார்த்தத்தில் ஒரு கூர்க்கா வேறு திபெத்தியர்கள் வேறு வேறா! நேபாளிகள் மட்டும் தான் கூர்க்காக்கள் என வழங்கப் படுவார்களா? அப்படிப் பார்க்கின் தன்ராம் கூர்க்கா அல்லாத ஒரு கூர்க்கா .தன்ராம் சிங்கில் வாசிக்கும் போது கண் கலங்க வைத்த சில இடங்களை மட்டும் இங்கே தருகிறேன்.

//தன்ராம் சிங் மாத்திரமல்ல ,எந்த கூர்க்காவையும் கடுகடுத்த முகத்துடன் நான் கண்டதில்லை ,முகம் ஏறிட்டுப் பார்த்த உடன் மலரும் சிரிப்பு . ' உன் ஆதரவில் என் வாழ்க்கை என்பது போல்'//

//அவனது ஊருக்குப் பக்கத்தில் பாயும் ஆறொன்று உண்டென்றும் அதன் பெயர் இன்னதென்றும் பலமுறை சொல்லி இருக்கிறான்,எத்தனை யோடஇத்தும் எனக்கதன் பெயர் நினைவுக்கு வரவில்லை,ஆறும் குளங்களும் ,நெல்-கோதுமை வயல்களும் அவன் கனவுகளில் வந்து போகுமாக இருக்கும் .பெடையின் நினைவில் இந்திரியம் சேறாகச் சிந்துமாக இருக்கும்.//

ஒருவேளை தன்ராம் சிங் தென்னாட்டுத் தெருக்களில் இரவுகளில் கோல் தட்டி ,விசில் ஊதித் திரிந்து கொண்டிருக்கக் கூடும்.மாதத்தின் முதல் வாரத்தில் உங்கள் வீட்டின் முன் வந்து சிரித்தபடி நின்றால் அருள் கூர்ந்து அவனுக்கு ஐந்து ரூபாய் தாருங்கள் கனவான்களே!

இப்போது முதல் மாடிக்கு இடம் பெயர்ந்து விட்டாலும் முதலில் கீழ் தளத்தின் முதல் வீட்டில் குடி இருக்கையில் ஒவ்வொரு மாதமும் முதல் வாரத்தில் "ஷாப் " என்று கதவைத் தட்டும் கூர்க்காவுக்கு தவறாது ஐந்து ரூபாய் அளித்து புண்யம் கட்டிக் கொண்டமை மட்டுமே என்னாலான சிறு நற்பணி .

வெறும் ஐந்து ருபாய் நாணயம் அதை கையில் வாங்கிக் கொண்ட ஒவ்வொரு முறையும் கை உயர்த்தி சலாமிட்டு முகம் பார்த்து வெள்ளந்தியாய் சிரிக்கும் கூர்க்காவின் முகம் இன்னும் அப்படியே ஞாபகத்தில்.எந்த ஊர் கூர்க்காவும் ஒருவரே போலிருக்கக் கடவது அவர் தம் முகம் நோக்கிய வெள்ளைச் சிரிப்பாலாமோ! ம்ம்... வெள்ளந்தியான அந்தப் புன்னகையை எதிர்கொள்ள நேர்ந்த ஒவ்வொரு முறையும் நினைத்திருக்கிறேன் பதிலுக்கு ஒரு முறை ஒரே ஒரு முறை நாமும் தான் புன்னகைத்தால் என்னவென்று? சாத்தியப் படவே இல்லை கடைசி வரை .சும்மாவேனும் புன்னகைத்த சுவடாய் கன்னத்து தசைகளை விரித்துச் சுருக்குதல் அத்தனை கடிதோ?!

பல்லாயிரம் மைல்கல் தாண்டி வந்து சொற்ப சம்பளத்திற்கு இந்த ஊர் தெருக்களில் இரவுகளில் அலையும் தோழமை தேடும் கூர்க்காக்களுக்கென்று நலன் நாடும் சங்கங்கள் உண்டோ! அவர்களும் மனிதர்களன்றோ!
குங்குமம் இதழில் எஸ்ரா முன்பொரு முறை கூர்க்காக்களைப் பற்றி அவரது அனுபவங்களை சுவை படப் பகிர்ந்திருந்தார்.

இன்னும் யாரெல்லாம் கூர்க்காக்களைப் பற்றி எழுதினாலும் குறிப்பிட மறவாத ஒற்றை வரியை இதைக் கொள்ளலாம் .

"உன் ஆதரவில் என் வாழ்க்கை என்பது போல்"

புளியமரத்து பேய்கள் (சிறுகதை )

அதீதம் மின்னிதழில் வெளி வந்த எனது சிறுகதை .

அது ஒரு பட்டரைப் பழைய புளிய மரம் தான். பெருத்த விசேஷம் ஒன்றும் இல்லைஅதில்...இத்துப் போன அந்தப் புளிய மரத்தின் நடுத் தண்டில் எக்கச் சக்கமானஆணிகள் திசைக் கணக்கின்றி அடித்து இறக்கப் பட்டிருந்தன.பாரதி அக்கா...சியாமளா சௌம்யா,ஹேமா சகிதம் ஜானா பள்ளிக்கு நடந்து போகையில் பாரதிஅக்காவிடம் பலமுறை இந்தப் புளிய மரத்தை பற்றி வித விதமான கதைகளை காதுகுளிர கேட்டிருக்கிறாள் ,பகலில் காது குளிரும் இரவில் மனம் குளிரும்,இறுக்க போர்வையை தலை முதல் கால் வரை இழுத்து மூடி போதாக் குறைக்குபாட்டியின் இடுப்பைக் கட்டிக் கொண்டு தூங்கினாலுமே பெரும்பாலும்பயத்தில் உடம்பும் மனமும் உதறிக் கொண்டே தான் இருக்கும்.அந்த மரத்தின்ஐவேஜு அப்படி!

இப்படிப் பட்ட புளிய மரத்தை நண்பர்கள் புடை சூழ கடப்பதில் ஜானாவுக்குபிரச்சினை எதுவுமஇருந்ததில்லை ,இன்றைக்குப் பார்த்தா இவளுக்கேஇவளுக்கென்று இந்த மெட்ராஸ் ஐ வந்து தொலைக்கும் ?

பள்ளியில் இருந்து இன்று காலை காட்சியாக "திக்குத் தெரியாத காட்டில்"படத்திற்கு கூட்டிப் போயிருந்தார்கள் ...படம் பார்க்கப் போகாமல் லீவுலெட்டர் எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வீட்டில் இருந்திருக்கலாம் , படம்பார்த்து விட்டு வந்தது தான் தாமதம் இந்தக் கூட்டாளி கழுதைகள் "டீச்சர்டீச்சர் ஜானகிக்கு கண் வலி டீச்சர்" என்று போட்டுக் கொடுத்துஎட்டப்பியானார்கள்.அந்தக் கழுதைகளை விடுங்கள் இந்த டீச்சரை படத்தில்பார்த்த முதுமலை காட்டுக்குள் தனியே அனுப்பி தொலைந்து போக வைக்க வேண்டும் .

அந்தக் கடவுள்.கண் வலி எல்லோருக்கும் ஒட்டிக் கொள்ளும் என்று இந்த மிளகாமூக்கு பியூலா டீச்சர் கிளாசுக்குள் கால் வைக்கும் முன்னே"அடி லீவுலெட்டர்லாம் கண் வலி சரியானப்புறம் தந்தா போதும்டி,கெளம்பு ...கெளம்புஎடத்தக் காலி பண்ணு என்று துரத்தாத குறையாக வெளியில் அனுப்பி விட்டாள்.

அந்த டீச்சருக்கு என்ன தெரியும் இந்தப் பாடாவதி புளிய மரத்தின் கதையைப்பற்றி!? ஒற்றையாய் அதைக் கடப்பதை நினைத்தாலே ஜூரம் வரும் போலிருந்ததுஜானாவுக்கு.ஜானாவின் வீட்டுக்கு வலப்பக்கம் சின்னதாய் ஒரு கிளப்புக் கடைஇருக்கிறது.முன்பக்கம் கிளப்புக் கடை (கிளப்புக் கடை என்பது ஊர்ப்பக்கம்அதொரு ரெண்டும் கெட்டான் ஹோட்டல் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம் )பின்பக்கம்வீடு என்று வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் அந்த கடைக் காரர்கள்.

கடைக்காரப் பெண் நல்ல சிவப்பி ,புருஷனோ நல்ல கருப்பன் . ஆம்பிளைகளாகப்பிறந்த ரெண்டும் ரெண்டு விதமான ஜாடையில் அம்மையையும் அப்பனையும்உரித்துக் கொண்டிருந்தன. ஜாடை ஒழிகிறது குணத்தில் அப்பனின் அச்சுக்கள்.லேசு பாசாக அந்த வீட்டு ஆண்களின் குரல் காதில் விழும் போதேல்லாமும் ஒரேஅதட்டல் மயமாகத் தான் இருக்கும்.ஒத்தை ஆளாய் அந்தப் பெண் புருஷ அதிகாரம்பிள்ளைகள் அதிகாரம் ரெண்டுக்கும் எப்படியோ ஈடு கொடுத்துக் கொண்டு வாய்மூடி ஊமைச்சி போல இருந்து வந்தாள்.

கேளுங்கள் அந்தச் சிவப்பியம்மாள் ஒவ்வொரு அமாவாசைக்கும் கழுத்துச்சுளுக்குமட்டும் கனத்த கல்லைச் சுமந்து கொண்டு இந்தப் புளிய மரத்துக்கு கொண்டு வரபடுவாள். கூட கோடாங்கி மாத்திரம் உடுக்கை அடித்துக் கொண்டுஅந்தம்மாவைச் செலுத்திக் கொண்டு போய் உச்சந்தலை முடியில் சிலதைபுளியமரத்து நடுத் திண்டில் ஆணி அடித்து அறைந்து விட்டு வருவான்.அதற்கப்புறம் ஓரிரு நாள் அந்தம்மாள் தன் கிளப்புக் கடைக்கு பக்கவாட்டில்ஒதுக்கமாய் இருக்கும் சிமென்ட் திண்ணையில் அயர்வாய் நாளின் முக்காலமும்படுத்தே கிடப்பாள்.

பள்ளிக்கு போகையில் ஒருநாள் பாரதி அக்கா தான் சொன்னாள் ,இந்தம்மாளுக்குப்பேய் பிடித்திருக்கிறதென்று ,தொத்திக் கொண்ட நாட்களில் இருந்தே பிடித்தபிடியில் போவேனா என்கிறதாம் அந்த ரயில் தண்டவாளத்துப் பேய் . ஒவ்வொருஅமாவாசைக்கும் ஆணி அடித்து மாளவில்லையாம். பேய் பிடித்து ஆட்டும்நாட்களில் புருஷனைக் கிட்டக் கண்டால் சங்கைப் பிடித்து கடித்து ரத்தம்உறிஞ்ஜாக் குறையாக ஆத்திரப் படுவாலாம் அந்த சிவத்தம்மாள்.

பாரதி அக்காவுக்கு மட்டும் எப்படியோ எல்லாமும் தெரிந்து விடுகிறது.அவளுடன் பள்ளிக்கு மட்டுமல்ல சாயந்திர தெரு முக்கு விளையாட்டுகளிலும்கூட்டு சேர பிள்ளைகளிடையே போட்டா போட்டி நடக்கும்.அத்தனை பிரபலஸ்திஜானாவின் பாரதி அக்கா.

பியூலா டீச்சர் வீட்டுக்குப் போடி என்றதும் ஜானா ஒன்பதாம் வகுப்பு பிசெக்சனில் இருக்கும் பாரதி அக்காவை தான் துணைக்கு தேடிப்போனாள்,கூப்பிட்டால் பாரதி அக்கா மறுக்கமாட்டாள் தான் ...ஆனால்அன்றைக்கென்று அவளுக்கு மத்தியானப் பீரியடில் கிராப் பரீட்சை வந்துதொலைக்க கணக்கு டீச்சர் எசக்கி கூப்பிடப் போன ஜானாவை வயிற்றைப்பிடித்துக் கிள்ளி;

"ஏண்டி இந்தப் பட்டப் பகல்ல மெயின் ரோட்டோரமா நடந்து போக உனக்கு துணைக்குஆளு வேணுமாக்கும் ,தோலை உருச்சுப் போடுவேன் ,உன்னோட சேர்த்து அவளும்மட்டம் போடணுமோ...தனியாவே போய்க்கோ உன்ன ஒன்னும் பிசாசு பிடிக்காது...போ..போ "

என்று துரத்தி விட்டாள் கிளாசில் இருந்து .

சியாமளா சௌம்யாவைக் கூப்பிடலாம் யாராவது ஒருத்தர் கூட வந்திருப்பார்கள்.ஜானாவுக்கு நாக்கில் சனி ...சியாமளா சௌம்யா ,ஹேமா ,ஜானா எல்லோருமே ஒரேசெக்சனில் ஏழாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கையில்.முழுப் பரீட்சைவந்தது ,வழக்கப் படி கடைசிப் பரீட்சை முடிந்து அடுத்து ரெண்டு மாசம்லீடுலே ...என்று சந்தோசம் பீரிட்டு பாய வீட்டுக்கு நடக்கையில் கேலி போலஎதோ பேச்சு வாக்கில் சியாமளாவைப் பார்த்து சியாமி நீ அடுத்த வருசமும்கோடடடிச்சு எழாப்புல தான் உட்காரப் போற என்று சொல்லி விட்டு நாக்கைக்கடித்து அழகு காட்டினாள்.

இது சியாமிக்கு பிடிக்கவில்லை.போதாக் குறைக்கு அவள் ஏற்கனவே ஒரு வருஷம்கோட் அடித்து தான் உட்கார்ந்திருந்தால் அதே வகுப்பில் ,அவளுக்கஅடுத்தவகுப்பிலிருந்த தங்கை சௌமி; அக்காவுடன் ஒரே வகுப்பில் வந்து சேர அதுவேஅவளுக்கு இழிமானமாய் இருந்து வந்தது. ஜானா வேறு இப்படிச் சொல்லி விட்டாளாரொம்பக் கொதித்துப் போனாள் சியாமி.
சொல்லி வைத்தார் போல அவள் அந்த வருசமும் எழாப்பில் கோட் அடித்து அங்கேயேஇருக்க வேண்டியதானது.சௌமியும் ஜானாவும் எட்டாப்பு போனார்கள் .கருநாக்குஜானா நீ சொல்லித் தாண்டி எங்கக்கா பெயிலாப் போனா என்று சௌமியும்ஜானாவுடன் கா விட்டு இந்த வருடம் முழுக்க பேசாமலே இருந்து வந்தாள் .

ஆகக் கூடி இப்போது ஜானா கூப்பிட்டால் ரெண்டு கழுதைகலுமே மூஞ்சியைக் கூடதிருப்பப் போவதில்லை. கேளாமல் இருப்பதே நல்லது என்றெண்ணிய மாத்திரத்தில்ஜானாவுக்கு மறுபடியும் புளிய மரத்துப் பேய்களின் ஞாபகம் வந்துமருட்டியது. கூடவே அங்கே நித்ய கடமையை ஆணி அடித்துக் கொண்டிருக்கும்சிவத்தம்மாள் ஞாபகமும் வந்து தொண்டை வறண்டது .எண்ணெய் கேனில் கொண்டுபோயிருந்த தண்ணீரைக் கொஞ்சம் குடித்து விட்டு மூடி கூடையில் வைத்துக்கொண்டாள் .

இதொண்ணும் உச்சிக் காலமில்லை அதனால் பேய்கள் உக்கிரமாய் ஒன்றும் இருக்கப்போவதில்லை ..அதனால் தனியே போனாலும் பரவாயில்லை என்று தனக்குத் தானேசமாதானம் சொல்லிக் கொள்ளப் பார்த்தாள் .
அதற்குள் ரெண்டாம் மணி அடித்து கிளாசுக்குள் வந்த பியூலா டீச்சர் ...
முகத்தை சுளுக்கிக் கொண்டு
"ஏண்டி இன்னுமா நீ போகல?கிளாஸ்ல எல்லாத்துக்கும் கண்ணு வலிய ஓட்டவச்சுப்பிடுவ போல இருக்கே. என்னடி அக்கப்போரு உன்கூட ...இப்போ நீ போகப்போறியா இல்லா பெரம்புல ரெண்டு சாத்து சாத்தனுமா ?"

என்று கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமல் சொல்லவே ஜானாவுக்கு அவமானத்தில்லேசாகக் கண் கலங்கியது .இந்த டீச்சர் எப்பவுமே இப்படித் தான் .பிள்ளைகள்மாட்டிக்கொண்டால் கிண்டிக் கிழங்கேடுக்காமல் விடவே மாட்டாள் ...என்றுமனசுக்குள் வைது கொண்டே தன் புத்தகப் பை மதியச் சாப்பாட்டுக் கூடைசகிதம் பள்ளியில் இருந்து வெளியில் வந்து வீட்டை நோக்கிப் போகும் மெயின்ரோடில் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஈசன் நோட்ஸ் கடை கடந்து போனது ...அம்பாள் மெடிகல்ஸ் ,அய்யனார் லாரி செட்குருவி குளம் ஸ்பீக்கர் செட் கடை.ரோகினி பாத்திரக் கடை எல்லாம்ஒவ்வொன்றாய் தாண்டிப் போய்க் கொண்டிருந்தன. மெயின் ரோட்டில் வாகனங்கள்விரைந்த படி இருந்தன.

அப்பா இந்நேரம் இந்தப் பக்கம் டி. வி.எஸ் பிப்டியில் வந்தால்தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று எத்தனை சந்தோசமாய் இருக்கும் ,ஒரு நிமிஷம்இப்படி நினைத்து விட்டு பிறகு அவர் எப்படி இந்நேரம் இந்தப் பக்கம் வரமுடியும் ?என்ற ஏமாற்றத்தில் முகம் கசங்கினால் ஜானா.
பக்கத்து வீட்டு செக்யூரிட்டி அங்கிள் கூட சாயந்திரமாகத் தான் இந்தப்பக்கமாக வண்டியில் போவார். இப்போது தெரிந்தவர்கள் யாரும் போக வாய்ப்பேஇல்லையே ஜானா யோசித்தவாறு போய்க் கொண்டிருந்தாள் .

ஜெருசலேம் சபை ..என்று போர்டு போட்ட சின்னக் குடில் ஒன்றுவந்தது.அங்கிருக்கும் ஒரு ஊழியக்காரப் பெண்ணை ஜானாவுக்கு தெரியும்என்பதால் பயத்தில் இருந்து தப்பிக்க கொஞ்ச நேரம் அங்கே நுழையலாமா என்றுயோசனை வந்தது .

குடிலுக்கு நேராகப் போய் எட்டிப் பார்த்தால் அங்கே சின்னப் பூட்டு ஒன்றுதொங்கிக் கொண்டிருந்தது.கண்களில் ஏமாற்றத்துடன் ஜானா மேலே நடந்தாள்.

அடுத்து பத்தேட்டில் முத்து மாரியம்மன் கோயில் வரும்.இந்நேரம் கோயில்பூட்டி இருக்கும்.

அடுத்து சி.எஸ்.ஐ நடுநிலைப் பள்ளிக்கூடம ஒன்று வரும் அதைத் தாண்டினால்வெறும் பொட்டல் தான் கொஞ்ச தூரத்துக்கு வீடுகளே இருக்காது ...
அதைக் கடந்தால் போதும் பதினைந்து நிமிசத்தில் வீட்டுக்குப் போய் விடலாம்.

சி.எஸ்.ஐ பள்ளிக்கு நேராக வருகையில் ஒரு ஈக் குஞ்சைக் காணோம் பள்ளிமைதானத்தில், மட்ட மத்த்யானத்தில் பிள்ளைகள் பாடம் கவனிப்பது போலபுத்தக மறைப்பில் கண்ணைத் திறந்த வாக்கில் தூங்குகிறார்கலாக்கும் தன்னைப்போலவே என்று நினைத்துக் கொண்டே அடுத்த எட்டை எடுத்து வைக்க பலக்கயோசித்துக் கொண்டு அவள் சாலையின் வளமும் இடமுமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் .

அப்புறம் புளிய மரம் தான் .

அதைக் கடந்தால் போதும் பதினைந்து நிமிசத்தில் வீட்டுக்குப் போய் விடலாம்.

சி.எஸ்.ஐ பள்ளிக்கு நேராக வருகையில் ஒரு ஈக் குஞ்சைக் காணோம் பள்ளிமைதானத்தில், மட்ட மத்த்யானத்தில் பிள்ளைகள் பாடம் கவனிப்பது போலபுத்தக மறைப்பில் கண்ணைத் திறந்த வாக்கில் தூங்குகிறார்கலாக்கும் தன்னைப்போலவே என்று நினைத்துக் கொண்டே அடுத்த எட்டை எடுத்து வைக்க பலக்கயோசித்துக் கொண்டு அவள் சாலையின் வளமும் இடமுமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் .

தூரத்தே ஒரு லாரி தவிர்த்து வேறு எந்த அரவத்தையும் காணோம் சாலை நெடுக ...

கூப்பிடு தூரத்தில் புளியமரம் ,சுற்றுப் புறம் பெருத்த அமைதியில் உறைந்துவெயிலில் உறங்கும் பாவனையில் மரங்களின் இலைகள் கூட அசையக் காணோம்.

புளிய மரம் நெருங்க நெருங்க கிளைகளில் காய்ந்து சருகாகிப் போன செவ்வந்திமாலைகள் கண்ணுக்குப் புலனாகின. இசக்கிக்கு படைத்திருக்க கூடும் யாரோ!உடைந்த பாட்டில்கள் ஒரு பக்கம் ஓரமாகக் கிடந்தன. இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கதண்டில் அடிக்கப் பட்டிருந்த ஆணிகள் கண்ணில் அறைந்தன .ஆணிகளைக் கண்டால்உள்ளபடிக்கு பயம் இருக்குமிடத்தை விட்டு பெருங்கொண்டதாய் எழுந்து ஆடஆரம்பித்து விடுகிறது.என்னவோ ஆணி தன் உச்சந்தலையிலேயே அடித்தார் போல.

.சாலை விதிக்கொப்ப இடப்பக்கமாகவே சென்று கொண்டிருந்த ஜானா என்னவோபுளிய மரத்தின் கண்ணில் மண்ணைத்தூவிய பாவனையில் வலப்புறத்திற்கு மாறிக் கொண்டால் பதுங்கிப் பதுங்கி.எல்லாமொரு ஜாலக் தான் .பேய் தொற்றிக் கொள்ள நினைத்தால் எப்படிவேண்டுமானாலும் எங்கே வேண்டுமானாலும் தொற்றிக்கொள்ளும் என்று சித்திசொல்லி இருக்கிறாள் முன்பே.

வலப்புறத்து ரோட்டோரோம் ஒரு வற்றிப் போன ஓடை உண்டு ,இப்போது வெறும்வெள்ளை மணல் பரப்பு தான் கண்ணைக் கூச வைக்கும்,மழைக்காலங்களி மட்டும் எதோகொஞ்சம் நீரோடும். பாதாளச் சாக்கடைக்கு என குழி தோண்டுகையில் பதிக்காமல்மீந்த பெரிய பெரிய குழாய்கள் நாலைந்து அந்த ஓடையில் தான் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. ,வெயிலுக்கு அணைவாக சில நேரங்களில் ஆடு மாடுகள் நாய்கள்அங்கு ஒதுங்கும் .

பேய் பயத்திலும் பெரிய பயமாக இப்போது நாய் பயம் வேறு. தெரு நாய்கள்பெருத்துப் போன நாட்கள் அவை.

ஜானா அந்த ஓடை விளிம்பு வரை போகாமல் அதை ஓட்டிக்கொண்டே தன வீட்டைப்பார்த்து சலனத்தோடு நடக்கையில் சலனமே இல்லாமல் தான் ஓடும் வெயிலும்காய்ந்து கொண்டிருந்தன.

வியர்த்து வழிந்த முகத்தை புறங்கையால் துடைத்துக் கொண்டு எட்டு குயர்பத்து குயர் நோட்டுகளும் புத்தகங்களும் திமிறிய தன் பையை திணறலுடன் தோல்மாற்றிப் போட ஒரு நிமிடம் நின்றவள் தனக்குப் பின்புறமிருந்து முன்னோக்கிநீண்ட பெரிய நிழலைக் கண்டு சன்ன விதிர்ப்புடன் திடுக்கிட்டுப் போனாள்.

ஐயோ பேய் தான் வந்துடுச்சா !!! கழுத்தின் ஓம் சக்தி டாலரை கை இருக்கப்பற்றிக் கொள்ள கண்களை இருக்க மூடிக் கொண்டு
"ஓம் சக்தி ...பரா சக்திஓம் சக்தி பரா சக்தி "

என்று முனு முணுத்துக் கொண்டே அழாக்குறையாக ஆணி அடித்தார் போல அசையாது நின்றவள்இமைகளின் மேல் நிழல்நீங்கி வெள்ளை வெயில் சுடவும் மீண்டும் கண்ணைத் திறந்தாள்
பேயும் முனியும் தான் உள்ளே சதா எட்டி எட்டிப் பார்த்து அரட்டிக்கொண்டிருக்கின்றனவே.

ஆனால் அந்த நிழல் பேயுமில்லை ...முனியுமில்லை
பக்கத்து கிளப்கடையின் சொந்தக்காரி அந்த சிவத்தம்மாவின் கருத்த புருஷன்தான் ஜானாவை தாண்டிக் கொண்டு ரோட்டில் போய்க் கொண்டிருந்தான் .

போன மூச்சு திரும்பி வந்தது.

வீட்டுக்குத்தான் போகிறான் போலும் .இந்த ஆளைத் தொடர்ந்து போனால் போதும் வீடு வரை.

அப்பாடா என நிம்மதி பெருமூச்சுடன் அவன் பின்னே நடையை எட்டிப் போடப்போகையில் பின்னால் மறுபடி கொலுசுச் சத்தம் .
ஏதடா துன்பம் என்றெண்ணும் முன் ஓடைப்புறத்து குழாய் ஒன்றில் இருந்துநைலக்ஸ் சேலை இழுத்து விட்டுக் கொண்டவளாய் பெட்டிக் கடை மீனாட்சிஜானாவுக்குப் பின்னால் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் .அப்பாடி இனி பயமே இல்லை .ஒற்றைக்கு ரெண்டு பேர் துணை கிடைத்த பின் என்ன பயம்?

முன்னால் போய்க்கொண்டிருந்த கருப்பன் ஒரு நிமிஷம் திரும்பி ஜானாவைப்பார்த்து சிரித்தான்.

பதிலுக்கு ஜானாவும் சிரித்து வைத்தாள்.

ஒரு வழியாய் வீடு வந்தது .

புத்தகப் பையை மூலையில் கடாசி விட்டு ஓட்டமாய் போய் அம்மாவிடம் தான்புளிய மரத்தைக் கடக்கப் பட்ட கஷ்டத்தை எல்லாம் சொன்னால் தான் மனசாறும்போலிருந்தது அவளுக்கு.

துவைக்கும் கல் மேடையில் சாய்ந்து கொண்டு அம்மா சோப்பு போட போடப்நுரைக்குமிழிகளை கிள்ளிக் கிள்ளி உடைத்துக் இவள் சொல்லச் சொல்ல சன்னப்புன்னகையோடு கேட்டுக் கொண்டே வந்த அம்மா கடைசியில் கருப்பனையும்மீனாட்சியையும் பற்றிச் சொல்லும் போதுமட்டும் களுக்கென சிரித்து ;."ம்ம்...அப்போ நிஜப்பேய்க கூட பயமில்லாம நடந்து வந்தன்னு சொல்லு "என்றவாறு பிழிந்த துணிகளை உலர்த்த கொடிப் பக்கமாக நகர்ந்தாள் .

"நிஜப் பேய்களா" ஏம்மா ? ஜானாவின் முதிராத குழந்தை முகம் கேள்வியில்விரியக் கண்டு அம்மா யோசனையுடன் அதொண்ணுமில்லை பாட்டி கேப்பமாவுச்சீடை பண்ணிருக்கா போய்த் தின்னுட்டு கண்ணுக்கு மருந்து வாங்கிட்டு வரச்சொல்லி அப்பாக்கு போனப் போடு போ .என்று பிளாஸ்டிக் வாளியுடன் கிணற்றுப்பக்கம் குளிக்க தண்ணீர் இறைக்கப் போய் விட்டாள் .

பாட்டி தந்த கேப்பச் சீடையை மென்று விழுங்கும் போது ஜானாவுக்குகுழப்பமாக இருந்தது ;

அந்த கிளப்புக் கடை சிவத்தம்மா புருஷன் தன்னைப் பார்த்து சிரித்தானாஇல்லை பெட்டிக் கடை மீனாட்சியைப் பார்த்து சிரித்தானா? அம்மாவைப் போலவேகளுக்கென்று சிரித்துக் கொண்டு "நிஜப் பேய்கள் " என்று ஒருமுறை மெல்லச்சொல்லிப் பார்க்கையில் திடீரென்று தான் பெரிய மனுஷியானார் போல் ஒருபிரமை வந்தது ஜானாவுக்கு.


அன்றைக்கு அமாவாசை சிவத்தம்மாள் வழக்கம் போல் புளிய மரத்தில் ஆணிஅடிக்கக் கிளம்பிக் கொண்டிருகிராளென உடுக்கை சத்தம் உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது ஊருக்கும் ஜனாவுக்கும்.