ஆற்றில் இறங்கிய அழகரும் குதிரையும் ...கூடவே நானும் என் செல்ல மகளும்

விடுமுறையில் சொந்த ஊருக்குப் போவதென்பது என்னைப் பொறுத்தவரை வருடம் ஒருமுறை நான் கொண்டாடும் மிகச்சிறந்த விசயங்களில் ஒன்று.வருடம் முழுமைக்கும் தேவையான புத்துணர்வை அந்த ஓரிரு நாட்கள் மீட்டுக் கொடுத்து விடக்கூடும்.அதுவும் நாம் செல்லும் நாட்கள் திருவிழாக் காலங்களாக இருந்து விட்டால் விட்டுப் போன நட்புகளை சொந்தங்களை மெனக்கெட்டு தேடி அலையும் சிரமம் இன்றி ஒரே இடத்தில் பார்த்து விடும் வாய்ப்பும் கூட.அப்படித் தான் சென்ற மாதம் நான் பிறந்த ஊரில் அழகர் ஆற்றில் இறங்கும் திருவிழா என்று போயிருந்தோம் .
சித்திரையில் மதுரையில் அழகர் எப்போது ஆற்றில் இறங்குகிராரோ அதே நாள் அதே நேரம் தான் எங்கள் ஊர் வைகையிலும் அழகர் பச்சைப் பட்டுக் கட்டி குதிரையோடு ஆற்றில் இறங்கி எங்களைக் காண வந்தார்.எப்போதும் அழகர் ஆற்றில் இறங்கியதும் எங்களுக்கென்று காட்சி தருவது ஆற்றங்கரை பிரம்மாண்டமான அரச மரத்தடியில் தான். அரசின் நிழல் குறுக்கு வாட்டில் பாதி ஆற்றுக்கு கிளை விரித்திருக்கும்.சென்ற வருடம் கூட அந்த நிழலைக் கண்டேன்.இந்த வருடம் அரச மரத்தை காணோம் ,அதன் தூர் மட்டும் அனாதையாய் சில பசும் துளிர்களோடு ...அரசின் நிழலின்றி அழகரை பார்க்க பகீரென்று இருந்தது.

சிவப்பு நாக்கைத் துருத்திக் கொண்டு உருட்டி விழித்த கண்களோடு பச்சைக் குதிரையில் வெள்ளை சம்பங்கியும் பசுந்துளசியும் கலந்து கட்டிய அலங்கார மாலையில் சிங்காரமாய் பொன்னும் மணியுமாய் கல்நகைகளோடு அழகர் பவனி வருவதை காணும் போது பெற்று வளர்த்து ஐந்தாறு வயது நிரம்பிய சின்னஞ்சிறு மகனை அலங்கரித்து தெரு வழியே பெருமிதமாய் அழைத்துச் செல்கையில் கிடைக்கும் உற்சாகமும் சந்தோசமுமாய் மனம் நிறைந்து போனது.

தேனிப்பக்கம் கோடையில் கூட முன்னெல்லாம் வெயில் அத்தனை வாட்டி வதைக்கவில்லை என்றே நம்பியிருந்தேன் ,அந்த எண்ணத்தை மறக்கடிக்கும் வண்ணம் இந்த ஆண்டு வெயிலோ வெயில் கொள்ளையாய் வாட்டி எடுத்து புண்ணியம் கட்டிக் கொண்டது.ஊரைச் சுற்றிலும் நிறைய காற்றாலைகள் புதிது புதிதாய் ...முன்னைப் போல தண்ணீர் வசதி காணோம் ,தேனியில் தண்ணீர் பஞ்சம் என்பது நான் எதிர் பாராதது.ஆனால் நிஜம் அது தான்,தேனி நகருக்குள் லாரிகளில் தண்ணீர் விலைக்கு வாங்கி வாரம் ஒருமுறை டேங்கை நிரப்பிக் கொள்ளும் நிலை வந்து விட்டது. நிலத்தடி நீர் வற்றிப் போகும் அளவுக்கு தேனி இன்னும் அத்தனை வளர்ந்து விடவில்லை தான்.இன்னும் மாசு கலக்காத ஊர் என்றே அதை எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன் நான்.ஆனால் அப்படியெல்லாம் இல்லை என்கின்றன சமீபத்திய அதன் மாற்றங்கள்.புதிதாய் வந்த காற்றாலைகளுக்கும் தேனியின் தண்ணீர் பஞ்சத்திற்கும் ஏதாவது சம்பந்தம் இருக்கக் கூடுமோ ?யாரோ சொன்னார்கள் தூத்துக்குடி திருசெந்தூர் பகுதிகளில் தண்ணீர் பஞ்சம் வர அங்கு ஏராளமாய் பெருகிப் போன காற்றாலைகளும் காரணம் என்று. காளியா பிள்ளையின் இயற்கை காற்றாலைகள் அமைத்தால் இப்படி பஞ்சம் வராமல் தடுக்கக் கூடுமோ என்றெல்லாம் சும்மா யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன் கொஞ்ச நேரம்.நமது வருத்தங்கள் எல்லாம் ஏட்டளவில் தானே ,அதை விட என்ன செய்து விட முடியும் என்று தெரியாத காரணத்தால் இங்கே பதிவதோடு விடுபடுகின்றன அந்தக் கவலைகள்.

வெயில் காலமென்றால் அப்பாவைப் பெற்ற பாட்டி உயிரோடு இருக்கும் வரை வீட்டுக்கு வெளியே தெரு வாசலில் மண் தரையில் பாய் விரித்து படுக்கையைப் போடுவது கிராமங்களில் சர்வ சகஜம் ,பல நாட்கள் நிலாவையும் நட்சத்திரங்களையும் எண்ணிக் கொண்டு கண்ணை அசத்தும் காற்றில் தெருப்பிள்ளைகளோடு விளையாடிக் களைத்த மேனி வியர்வை மெல்ல காய பாட்டி சொன்ன சுண்டெலி இளவரசி கதை கேட்டுக் கொண்டே கண்ணயர்ந்தது உண்டு.அந்த மண் தரை இப்போது எங்கேயும் இல்லை கிராமங்களில் .தெருவுக்குத் தெரு சிமென்ட் தரை ,தெரு முக்கு முடுக்குகளைக் கூட விட்டு வைக்கவில்லை.வீடுகள் இருக்கும் இடமெல்லாம் மண்ணின் மூச்சை இறுக்கி சிமென்ட் பூசி இருந்தார்கள்.மூச்சடக்கிய மண்ணின் சமாதி போல வெள்ளை சிமென்ட் தெருக்கள் இருந்தன.சுத்தம் பராமரிக்க எளிமை என்ற பெயரில் இன்னும் என்னவெல்லாம் செய்யக் கூடுமோ!

எது எப்படி இருந்தாலும் திருவிழாவுக்காக சிறுவர்களுக்கென்று நடத்தும் விளையாட்டுப் போட்டிகள் எல்லாம் அப்படி அப்படியே தான் இருந்தன இன்று வரையிலும் அதில் ஒரு சின்ன சந்தோசம்.பாப்பு கண்கள் மின்ன அம்மா நான் கலந்துக்கறேன்மா எல்லா போட்டியிலயும் என்று என்னைக் கேட்கையில் உடனே சரி சொல்லி விட்டேன்.எல்லாப் போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டாள்...கலந்து கொண்ட அதே வேகத்தில் எல்லா போட்டிகளிலும் இருந்தும் முதல் ரவுண்டிலேயே வெளியில் வந்தாள் முகம் கொள்ளா சிரிப்போடு.அம்மா நான் தோத்துப் போயிட்டேன் என்று சிரித்தவளை நானும் சிரிப்போடு இழுத்து அணைத்துக் கொண்டேன். போட்டியில ஜெயிக்கறதும் தோக்கறதும் முக்கியமே இல்லை,சந்தோசமா கலந்துகிட்டியா ...என்ஜாய் பண்ணியா அவ்ளோ தான் அம்மா தன் பேத்தியிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.இன்னொரு முறை சிரித்தேன் நான்.ஜெயிக்கறதா தோக்கனுமானு அவ தான் முடிவு பண்ணனும்டா ...நாம இல்லை அம்மா போகிற போக்கில் சொல்லிப் போக எந்த சிரமத்தையும் இலகுவாக எடுத்துக் கொண்டு அடுத்தது என்ன என ப்ராக்டிகலாக இருக்கும் என் தம்பி தங்கையின் ஞாபகம் வந்தது எனக்கு .நானும் அப்படித் தானோ! அம்மா எங்களை நன்றாகத் தான் வளர்த்திருக்கிறார்,நான் கூட பாப்புவை நன்றாகவே வளர்ப்பேன் எனக்குள் சொல்லிக் கொள்கிறேன். :)))

எப்போதையும் போல பட்டுக் குஞ்சலக் குடை வரிசை ,தமிழ் நாட்டு மேளத்துக்குப் பதில் இப்போதெல்லாம் கேரள செண்டை தான் முழங்குகிறதாம் ஊர் திருவிழாக்களில் ,செண்டை மேளம் கேட்க கேட்க காதுக்கு இதமாகத் தான் இருந்தது.கேரளாக் காரன் பெரியார் அணையை திறந்து விட்டு தண்ணீர் தரா விட்டால் போகிறான் செண்டை மேலமாவது காதாரக் கேட்டுக் களிக்கலாம் என்று முடிவு செய்து கொண்டவர்களைப் போல எடுத்ததற்கெல்லாம் செண்டை தான்.சென்ற வருடம் பாப்புவின் பள்ளியில் நடந்த சென்னை சங்கமம் நிகழ்ச்சிக்குப் போயிருந்தோம் அங்கேயும் சக்கைப் போடு போட்டது இந்த செண்டை வாத்தியம் தான்.என்னமாய் உயிரைக் கொடுத்து வாசிக்கிறார்கள் அந்த இளைஞர்கள் ! எப்படியெல்லாம் லாவகமாய் வளைந்து ஆடுகிறார்கள்! வாசிப்புக்கும் ஆட்டத்துக்கும் இடையில் என்னவெல்லாமோ வித்தைகள் வேறு ஓணம் படகுப் போட்டியை செண்டை மேளத்தோடு மேடையில் ஆட்டத்தோடு நடத்திக் காட்டுகிறார்கள்,மகாராஜா யானையில் பவனி வருவதையும் இதே ஸ்டைல் ஆட்டமாய் மேடையில் செய்து காட்டுகிறார்கள்.பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு செண்டை ஓசையில் சன்னதம் வந்து ஆடாத குறை தான்.

வாத்திய இசையில் மயங்கிக் கிறங்கிப் போன சிலர் ஆடவும் செய்தார்கள், பொது இடங்களில் மக்கள் இப்படி தங்கள் சந்தோசங்களை மீட்டெடுக்கும் வகையில் சங்கமம் நிகழ்ச்சியை நடத்திய கனிமொழி அவர்களின் முயற்சி நிச்சயம் வரவேற்கப்படவேண்டியதே.திருவனதபுரம் பத்மனாபருக்கு மட்டும் தான் செண்டை முழங்க வேண்டுமா எனக்கில்லையா என்பதைப் போல ...இப்போதெல்லாம் எங்கள் ஊர் வைகையில் இறங்கும் அழகரும் செண்டை மேளம் தான் கேட்கிறார் போலும்!இரண்டு நாள் திருவிழா முழுக்க செண்டை அதிர்ந்து நாடி நரம்புகளை முறுக்கி பிறகு தளர வைத்தது.

பிறகென்ன என்கிறீர்களா? நல்ல கோடையில் ஆற்றில் வந்திறங்கும் அழகரின் பிரசாதமாக நாட்டுச் சர்க்கரையும் துளசி தீர்த்தமும் தான் ஊர் பொதுவில் வழங்குவது வழக்கம்,இம்முறை யாரோ ஜமாய் ஐஸ் க்ரீம் இலவசமாக வழங்கினார்கள்,அந்த இடம் முழுக்க கூட்டம் குறையவே இல்லை.ஆளாளுக்கு நான்கு ஐந்து என்று வாங்கி வாங்கி வெயிலுக்கு வகையாய் முழுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்(தோம்). "பாப்பு நீ கூட்டத்துல இடிச்சிட்டு போய் ஐஸ் கிரீம் வாங்காத..யாராவது தள்ளி விட்ரப் போறாங்க ..." நான் அவசரமாய் சொல்லச் சொல்ல கேட்காமல் கூட்டத்துக்குள் புகுந்து பயத்தோடு நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்க எனக்கொன்றும் அவளுக்கொன்றுமாக இரண்டு ஐஸ் க்ரீம் வாங்கி கொண்டு வந்தாள் பாப்பு. "ஏண்டா மம்மி உனக்கு ஐஸ் கிரீம் வாங்கித் தந்ததே இல்லையா ? ஏன் இப்டி கூட்டத்துல போய் அவதிப் படனும்."

" இல்லம்மா ...இப்டி கூட்டத்துல போய் வாங்கறது புதுசா த்ரில்லா இருக்கு "

சிரிப்புடன் கைகளில் ஐஸ்க்ரீம் வழியச் சொல்லி விட்டு அவள் வயதுப் பிள்ளைகளோடு ஆற்றுக்குள் இறங்கி விளையாட கிளம்பி விட்டாள் என் செல்லப் பாப்பு . அவளுக்கு கிடைத்த அதே குதுகலத்துடன் திருவிழா இனிதே நிறைவடைந்தது.

காத்திருக்கிறோம் ...எதிர்பார்த்திருக்கிறோம் அடுத்த வருடமும் ஆற்றில் இறங்கப் போகும் அழகரையும் அவரது குதிரையையும் எண்ணிக் கொண்டு.

மரம்

விரையும் பேருந்தின் ஜன்னலில் ஓடி கடக்கும்
பெயர் தெரியா பசு மரங்கள்
யார் நட்டனவோ !
அம்மாவும் இல்லை
அப்பாவும் இல்லை
ஓயாது விறு விறுக்கும் காற்றின் பேரோசையில்
துண்டால் இறுக்கிய தொண்டைக்குழிக்குள் நசுங்கித்
திணறும் குரல்வளையாய்
எங்களுக்கோர் சொந்தமென்று எவருமில்லையே !
ஆர்ப்பரித்துப் புலம்பின காண் ;
வீட்டுக்கோர் மரம் வளர்ப்போம் !

ஸ்பீட் ப்ரேக் ...

அங்காங்கே தகரக்கூரையின் ஓட்டை வழியே வீட்டுக்குள் வழிந்த தெரு விளக்கின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் தகர ஓட்டைகள் ஒவ்வொன்றும் நட்சத்திரங்களாயின,ஒவ்வொரு நட்சத்திர ஓட்டையும் பார்த்திபனுக்கு பாரதியின் ஒற்றைகல் மூக்குத்தியின் ஞாபகத்தை கிளறி விடுவனவாய் ;

வெள்ளை ஜார்ஜெட் தாவணியில் ரோஸ் நிறப் பெரிய பெரிய பூக்களிட்ட பாவாடையும் அதே நிற ரவிக்கையும் அணிந்து வெள்ளை ரிப்பனில் தூக்கிக் கட்டிய ஒற்றை சடையுமாய் அவள் புத்தகக் கூடையுடன் நடக்கையில் தூர வரும் போதே பார்த்திபனின் சைக்கிள் தள்ளாடத் தொடங்கி விடும்.படிப்பது பிளஸ் டூ தான்.மேலே படிக்க நினைப்பாளோ என்னவோ!

இப்போது பெண்ணைக் கேட்டால் கொடுப்பார்களா? அதிலும் நாட்டாமைக்காரர் பேத்தியை பஸ் டிரைவர் பெண் கேட்டால் ஒன்றும் பேசாமல் தூக்கிக் கொடுத்து இந்தாப்பா கட்டிக்கோ என்பார்களோ!நினைக்கையில் அவனுக்கு உள்ளே எதுவோ உடைந்து நொறுங்கிப் போவதாய் சின்னதாய் ஒரு பயம் ,இருந்தாலும் தான் அவளைப் பார்க்கையில் எல்லாம் அவளும் தன்னைப் பாராமல் பார்ப்பதால் உண்டான நிச்சயம் உள்ளே சில்லென்று மழையடிக்க வைத்தது.

ஒரு வார்த்தை பேசியதில்லை ,இன்று வரையிலும் குளிரக் குளிர பார்வைகள் தான் இடம்பெயர்ந்து மீண்டு கொண்டிருந்தன.

பிளஸ் டூ வகுப்பின் அழிக்கம்பியிட்ட ஜன்னல் அருகே நின்று கொண்டு வெளியே பார்த்தால் எதிர்த்தார் போல் முத்தப்பாவின் பெட்டிக் கடை ,ஒரு ஆள் உட்கார மட்டுமே இடமிருக்கும்,அங்கே தான் டியூட்டிக்குப் போகும் போதும் வரும் போதும் பாரதி தரிசனம் காண பார்த்திபன் தவமிருப்பான்.

உள்ளுக்குள் என்ன நினைப்பு ஓடுமோ அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ஜிவ்வென்று பறக்கும் உணர்வில் அவளுக்குப் பித்துப் பிடிக்காத குறை தான்.

"நெஞ்சுக்குள்ளே இன்னாரென்று சொன்னா புரியுமா
அது கொஞ்சி கொஞ்சி பேசுறது கண்ணில் தெரியுமா "

எங்கிருந்து இந்தப் பாட்டைக் கேட்டாலும் பொன்னுமணி படத்து கார்த்திக் சௌந்தர்யாவாக பாரதி தன்னையும் பார்த்திபனையும் கற்பனை செய்து கொள்வாள்.கண்ணை மூடினால் அவன்முகம் தான் .

பார்த்திபன் கருப்பன் தான் ,பெரிய அழகனில்லை,ஆனால் சிரிக்கையில் கன்னம் விரிந்து பளீர் வெளுப்பில் சீராய் வரிசைப் பற்கள் பளீரிட கண்கள் மின்னுவது கொள்ளை அழகாய் இருக்கும்,விட்டால் பாரதி இன்றைக்கெல்லாம் கூட பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். தன்னை அவனுக்கு கட்டி வைப்பார்களா என்றெல்லாம் யோசிக்கத் தோன்றியதில்லை அவளுக்கு,ஆறடி உயரத்தில் உறவில் அத்தை மகனாய் அவனிருக்க,அவனுக்கில்லாத உரிமையா எனும் கிராமத்து மெத்தனமோ என்னவோ! அவனே தன் கணவன் என வரித்துக் கொண்டு நிம்மதியாய் இருந்தாள்.

அவனுக்கு மதுரைக்கு மாற்றல் ஆகும் வரை எல்லாம் சலனமின்றி .

அவளுக்கு பிளஸ் டூ பெயில் ஆகும் வரை எல்லாம் சலனமின்றி .


அன்றொரு நாள் விடுமுறை நாளில் ஊருக்கு வந்த பார்த்திபன் அதே பெட்டிக் கடையில் நின்று கொண்டிருக்கையில் தான் அவனை கடந்து ஊருக்குள் போனது ஒரு மெட்டாடர் வேன் ,டிரைவர் சீட்டிற்கு பக்கத்தில் ஜம்மென்று உடம்பெல்லாம் நகைகள் பளபளக்க தந்த நிறத்தில் மெழுகு பொம்மை போல உட்கார்ந்து கொண்டு ராஜம்மா அந்த ஊருக்குள் வந்தாள்.ராஜம்மாளின் மூத்த மகன் பார்த்திபனைக் காட்டிலும் மூத்தவன் .இளையவனுக்கு பார்த்திபன் வயதிருக்கும்,அவள் கணவன் இந்த ஊர் மிராசு ,நாட்டமைக்காரருக்கு அண்ணன் மகன்.

அப்பா இருந்தவரை பிறந்த வீட்டு சீராடலில் இருந்த ராஜம்மா ஒரு வழியாக அவர் இறந்த பின் இப்போது தான் புகுந்த வீட்டுக்கு வாழவே வந்திருக்கிறாள்.அதுவரை ஊர் திருவிழாக்காலங்கள் தவிர வேறெப்போதும் அவள் இங்கு வந்ததில்லை ;

ராஜம்மாள் மிக்க அழகி,அவள் கணவரும் ஜம்மென்று இருப்பார்.என்ன பிணக்கோ அந்த மனிதர் இந்தம்மாளைக் கட்டின ஐந்து வருடங்களில் நான்கு பிள்ளைகள் பெற்று . ஆமாம் ...இல்லை என்பதைத் தவிர பெரும்பாலும் பேச்சிழந்து போனார்.

மெட்டாடர் வேனில் இருந்து குதித்து இறங்கிக் கொண்ட ராஜம்மாள் நேரே நுழைந்தது தன் கணவன் வீட்டில் அல்ல ;பாரதியின் தாத்தா வீட்டில் தான்.சின்ன மாமனார் என்ற மரியாதையில் அல்ல ,தனக்கு இணையான பணம் படைத்த ஒரே வீடு இது...இது மட்டும் தான் எனும் தீர்மானத்தில் நுழைந்தாள்.

அதே சமயம் எந்நேரமும் தோப்பே கதி என்றிருக்கும் ராஜம்மாளின் கணவர் வராத மனைவி வந்து விட்டாள் என்று துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டு அவளைப் பார்க்க வந்து விடவில்லை ,போய் சேதி சொன்னவர்களிடம் வீட்டுச் சாவி கொடுத்தனுப்பி

"என்ன திடீர்னு வந்து எறங்கிட்டா! ...சரி...சாயந்திரம் வரேன்..." என்று முடித்துக் கொண்டார்.

அதென்னவோ முதல் பார்வையிலேயே பாரதிக்கு ராஜம்மாளை பார்த்ததும் பகீரென்று ஆகிப் போனது.ஏதோ இனம் காண முடியாத அச்சம் அவளைப் பார்க்கையில் எல்லாம் பெரும் இம்சையாய் அவளுக்குள்.

ப்ளஸ் டூ பெயில் ஆனதும் சும்மா வீட்டில் இருப்பானேன் என தையல் கிளாஸ் போக ஆரம்பித்தாள் பாரதி ; தாத்தா டுடோரியலில் படிக்க சொன்னதற்கு மாட்டேன் என்று விட்டாள்.அதிகம் படித்து விட்டாள் எங்கே பார்த்திபனுக்கு தன்னை தர மாட்டேன் என்று விடுவார்களோ என்று அதிபுத்திசாலியாக தனக்குத் தானே சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டாள்.

மதுரைக்கு பார்த்திபன் மாற்றலாகி போனதிலிருந்து முன்னைப் போல அவனைக் கண் குளிர காண முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் ஒரு பக்கமிருந்தாலும் ஒவ்வொரு வெள்ளியும் மாலை அவன் ஊருக்கு வரும் நேரம் பஸ் ஸ்டாண்ட் பிள்ளையார் கோயிலுக்கு விளக்குப் போட கிளம்புவது அவளளவில் அவளுக்கு கோலாகலத் திருவிழா.

வெள்ளிக்கிழமைக்காக ஞாயிறு மாலையில் இருந்தே ஏங்க ஆரம்பித்து விடுவாள்.ஞாயிறு மாலை பார்த்திபன் மதுரைக்கு பஸ் ஏறும் வரை எதையேனும் சாக்கிட்டுக் கொண்டு பஸ் ஸ்டாண்டில் இருக்க வேண்டுமென்று ரொம்பவே பிரயத்தனப்படுவாள்,முடியாத பட்சத்தில் அகப்பட்டவர்கள் பாடு திண்டாட்டம் தான் எண்ணெயில் போட்ட கடுகாக முகத்தை வைத்துக் கொள்வாள்.

இத்தனைக்கும் அவனும் அவளும் பேசிக்கொண்டதில்லை ஒருநாளும் .

யாருக்கும் தெரியவும் தெரியாது.அவனை அவளுக்குப் பிடிக்கும் என்று .

ராஜம்மாள் ஊருக்கு வந்த ஒரே வருடத்தில் அந்த ஊரின் அதிசயப் பொம்பளை ஆகிப் போனாள்,அவளளவு நாகரிகமான பெண் எவளும் அங்கில்லை என்பதாய் இருந்தது அவளது நடவடிக்கைகள் ,ஊர் பெண்கள் எல்லாம் அவரவர் தோட்டத்தில் குளிக்க துவைக்க என ஒதுங்க இவள் நீலப் பளிங்கில் வீட்டுக்குள் பாத் ரூம் கட்டிக் கொண்டாள்.பெரும்பாலும் வீட்டை விட்டு வெளியே வரவே மாட்டாள்,அரங்கு வீட்டு மகாராணி என்பது அவளுக்கே பொருந்தும்.

அந்தம்மாளின் புருஷன் அப்படியே தான் இருந்தார்.தோப்பில் தான் சாப்பாடு தூக்கம் எல்லாம் ,எப்போது வீட்டுக்கு வருவார் எப்போது போவார் ஊருக்கு மர்மமாகத் தான் இருந்தது பேசிச் சிரித்து மென்று கொள்ள அவல் கிடைத்த கதை தான் .

போதாக்குறைக்கு நாட்டாமைக்காரர் தலை அடிக்கடியும் அவள் வீட்டு வாசலில் தென்பட உறவில் மாமானார் தானே எனும் சௌகரியத்தையும் மீறி புகைய ஆரம்பித்தது விஷயம்.சொந்த கணவர் எதுவும் பேசாதிருக்கையில் ஊருக்கு என்ன வந்தது?!,அவரெதிரில் துண்டை கக்கத்தில் இடுக்கிக் கொண்டாலும் புறத்தில் நக்கலாய் சிரித்துக் கொண்டனர்.

வெள்ளி செவ்வாய்களில் காசிப்பட்டு சர சரக்க காசுமாலை கனமாய்த் தொங்க கழுத்தொட்டி கல் அட்டிகை புரள வட்டக் கொண்டையிட்டு மொட்டு மொட்டாய் குண்டு மல்லி வாசம் பரப்ப நடுவில் வெள்ளைக் கல் பிச்சோடா டாலடிக்க கரு நெளிக் கூந்தல் முன்நெற்றியில் பிசிராட ராஜம்மா பஸ் ஸ்டாண்ட் பிள்ளையார் கோயிலுக்குப் போய் வருவாள் .கண் கொள்ளாக் காட்சி தான் அந்நேரம் கோயிலில் இருக்க நேர்ந்தவர்களுக்கு.

ராஜம்மாள் அதிர்ந்து பேசி எவரும் கண்டதில்லை,அத்தனை மென்மையாய் எப்படித் தான் பேச முடியும்? சம்சாரி வீட்டுப் பெண்கள் குசு குசுப்பாய் கேட்டுக் கொள்வார்கள் தத்தம் புருஷர்களிடம்.அவர்களெல்லாம் மஞ்சள் தேய்த்து தேய்த்து மேனி பள பளக்க எதையோ செய்து பார்க்க ராஜம்மாளின் சருமம் மஞ்சள் காணா தந்த நிறம்.எங்கருந்து இப்படி இருக்கா மகராசி! தமக்குள் முணங்கிக் கொள்வார்கள் .

நாற்பது கடந்த பெண்ணொருத்தி அழகிலும் இளமையிலும் இளம் பெண்களுக்குப் போட்டியாக இருக்க முடியுமென்றால் ராஜம்மா எத்தனை அழகென்று சொல்லத் தேவையில்லை.அந்த ஊரில் எதற்கும் அவளைக் கேட்பாரில்லை யாரும்.

எத்தனை அழகிருந்தும் திருஷ்டி என்று ஒன்றிருக்கத் தானே வேணும் எங்கேயும் எப்படியும்?!

இருந்தது ராஜம்மாளின் மூத்த மகனுக்கு அவள் வைத்த பெயர் என்னவோ ராஜேந்திரன் தான் ,ஊர் வைத்த பெயரோ கிறுக்கு ராஜேந்திரன் .அவன் அழகில் அம்மாவையோ அப்பாவையோ கொண்டிருக்கவில்லை.மாநிறம் ஒற்றை நாடி தேகம்,தூக்கலான முன் பற்கள் என்பதால் சதா திறந்த வாய்.தலை அனிச்சையாய் அவன் கட்டுப்பாடின்றி ஆடிக் கொண்டே இருக்கும்,இப்படி ஒரு மகன் ராஜம்மாவுக்கு உண்டு என்று புதிதாய் ஊருக்கு வருபவர்களிடம் சொன்னால் எளிதில் நம்ப மாட்டார்கள்.

இளையவன் பிரபாகரன் சாயலில் அம்மாவைக் கொண்டிருந்தான்.சும்மா தான் ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறான் ஆனாலும் அவன் மீது ஊருக்குள் ஏழெட்டு ஜோடிக்கண்கள்.கிறுக்கனுக்கு யார் பெண் தரப் போகிறார்கள்?! ,பிரபாகரனைக் கட்டியவளுக்கு தான் ராஜம்மாள் வீட்டுச் சொத்தின் ஏக போக உரிமை எனும் பேராசை அந்த ஊரில் நிறைய பேருக்கு இருந்ததென்னவோ வாஸ்தவமே.

பார்த்திபன் கனவில் இருந்த பாரதிக்கு வாரங்கள் துவங்குவதும் சட்டென முடிவதும் சில மாதங்களில் அலுத்துப் போக ஆரம்பித்தன.அவன் எப்போது அவன் அம்மாவோடு தன்னைப் பெண் கேட்டு வீட்டுப் படியேறி வருவான் என நொடிக்கு நொடி பைத்தியமாகிக் கொண்டிருந்தாள்.

தையலும் கற்று முடிந்தாகி விட்டது,

மதுரையில் பாரதியின் தாய்மாமன் ராமனுஜம் பிரபல கண் டாக்டர் ;

மாமன் வீட்டிலிருந்து மேலே வேறு எதுவும் படிக்கிறாயா பாரதி ? தாத்தா பேத்திக்கு ஏதாவது வகை செய்ய வேண்டும் என்ற பாசத்தோடு தான் கேட்டார்.சரி என்று உடனே ஒத்துக் கொண்டாள் .

மதுரைக்குப் போனால் தினமும் பார்த்திபனை பார்க்கலாம் என்ற வெகுளித் தனம் அவளுக்கு ,முட்டாள் பெண் மதுரை என்ன அவள் பிறந்த கிராமமா?! ஒரே ஒரு பஸ் ஸ்டாண்ட் தான் இருக்குமா அங்கே அதெல்லாம் யோசிக்காமல் மதுரைக்குப் போனவள் டுடோரியலில் பிளஸ் டூ தேர்வுக்குப் படிக்க ஆரம்பித்தாள்.பாஸ் பண்ணி விடடால் ஏதாவதொரு பெண்கள் கல்லூரியில் டிகிரி சேர்த்து விடலாம் என்று அத்தை வற்புறுத்த மறுக்க வேறு வழி இல்லாமல் தான் போய் வந்து கொண்டிருந்தாள்.
மாமா வீட்டிலிருந்து படித்த ஒரு வருடம் முழுதும் அவளால் பார்த்திபனை பார்க்கவே முடியவில்லை,உள்ளே நொந்து நூலானாலும் எப்படியோ பிளஸ் டூ பரீட்சை எழுதி முடித்து விடுமுறைக்கு ஊருக்கு பஸ் ஏறினாள் .

ஐஸ் மழை கொட்டாத குறை தான் ; அந்த பஸ்சின் டிரைவர் பார்த்திபனாய் இருக்கக் கூடும் என்று அவள் சத்தியமாய் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. இவளை கண்ட மாத்திரத்தில் அவனுக்கும் அப்படித்தான்.
திடீர் சந்தோசத்தில் பிரகாசித்த கண்களில் கண்டு கொள்ள முடிந்தது

காரோடு இவளை பஸ் ஏற்றி விட வந்த மாமா பார்த்திபனை பார்த்ததும் அகலமாய் புன்னகைத்து ;

நம்ம ஊர் டிரைவரா ...எப்படி இருக்கீங்க தம்பி? என்று ஒப்புக்கு கேட்டு விட்டு பாரதி தனியா ஊருக்குப் போறா தேனி பஸ் ஸ்டாண்ட்ல பார்த்து எறக்கி விட்ருங்க தம்பி, சின்னக் கை குலுக்கலோடு டிரைவர் சீட்டுக்கு பக்கவாட்டில் இருந்த ஜன்னலோர ஒற்றை சீட்டில் அவளை உட்கார வைத்து விட்டு அவர் போய் விட்டார் .

முழுதாய் ஒரு வருடம் கழித்து அவனைப் பார்க்கும் அவஸ்தையில் அவளுக்கு முகம் சிவந்து கண்கள் கலங்கி விட சன்னமான நிம்மதியில் குனிந்த தலை நிமிர மாட்டாமல் உல்லாச அலையடிப்பில் மனம் லேசாகிப் பறந்தது.

அவளையே காணாததைக் கண்டவனாய் பிரயாணம் முழுக்க பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியுமா என்ன ! டிரைவர் ஆயிற்றே !உதடுகளில் உறைந்து விட்ட புன்னகையோடு நிதானமாகவே வண்டியை எடுத்தான்.அவனது நிதானம் கண்டு ;

உடனிருந்த டியூட்டி கண்டக்டர் " மாப்ள என்னப்பா முகமே சுவிட்ச் போட்டாப்புல பள பளக்குது,வண்டி ஏறும் போது சாதாரணமாத் தான இருந்தா! " இப்பிடி நீ வண்டி ஓட்டிகிட்டு போனா கட்ட வண்டி முந்திட்டு போயிடும்.என்ன சங்கதி! வீட்ல பொண்ணு கிண்ணு ரெடியா பார்த்து வச்சிட்டாங்களா?

கண்சிமிட்டலோடு பார்த்திபனின் தோளில் தட்டி கண்டக்டர் சிரிப்போடு கேட்க ;

கன்னத்தில் அடக்கிய சிரிப்போடு கண்ணோரம் குருவிக்கால் ரேகை விரிக்க அடக்க மாட்டாமல் சிரித்த பார்த்திபன் ,கண்டக்டருக்கு காதில் விழும் படி "ம்ம்...பொண்ணே இந்த வண்டில தான் வருதாம்...! எனக் கூறிக் கொண்டே சடக்கென்று எதிரே வந்த மணல் லாரிக்காக பிரேக்கை ஒடித்தான்.

என்னது ...பொண்ணு வருதா! இந்த வண்டியிலையா ...ஆராய்வது போல எல்லா சீட்டுகளிலும் பார்வையை நழுவ விட்ட கண்டக்டரின் கண்கள் பாரதியை முன் சீட்டில் கண்டதும் பிரேக்கடித்து நின்றது.

ஒத்த வயதேன்பதாலோ என்னவோ ...மாப்ள ...அப்படியா சங்கதி ..நடத்து...நடத்து உன் ராஜ்யத்தை நான் பேக் சீட்ல உட்கார்ந்துகறேன் இன்னைக்கு மட்டும் என்று சிரிப்புடன் விலகி நடந்தான் .

பாரதிக்கு பார்த்திபனை நிமிர்ந்து பார்க்க வேண்டும் போலவும் இருந்தது ...ஆனால் தன்னால் வெட்கமின்றி அப்படி பார்த்து விட முடியாது என்பதைப் போலவும் இருந்தது , என்ன செய்வதென்று அறியாத ஏதோ ஒரு உணர்வில் இருந்தாள்.சில நிமிடங்களில் அவன் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதே போதும் என்ற நிலைக்கு ஆளாகிப் போனாள்.

கடைசி சீட்டில் போய் உட்காரும் முன்பாக அந்த கண்டக்டர் வேறு பஸ்ஸில் இருந்த டி.வி யில் ராஜாவின் மெலடி மெட்டுகளை கசிய விட்டுப் போயிருந்தார்.அந்த ஒன்றரை மணி நேர பஸ் பயணம் ஒரு ஜென்மம் வாழ்ந்த உணர்வைத் தரக்கூடுமா என்ன? பஸ்சுக்குள் கசிந்த பாடல்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர் பார்த்திபனும் பாரதியும்.


ஊர் வந்தது...

பாரதியை கூட்டிப் போக ராஜம்மாளின் காரும் வந்தது.

இந்த கார் எதற்கு தன்னை அழைத்துப் போக வந்தது?! புரியாத பாவனையில் பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கிய பாரதி பார்த்திபனை யோசனையாய் நோக்க ;

"வா பாரதி ...கார்ல உட்கார்,உன்ன கூட்டிட்டுப் போகத் தான் வந்தேன்"

ராஜம்மாளின் குரல் காருக்குள் இருந்து கேட்கவே ;

"இல்ல நான் பஸ்ல வரேங்க "...பாரதி மிக மிக மெல்ல மறுத்தாள் .

"அட ஏம்மா பொண்ணு காரே இன்னும் ஒரு வாரத்துல உன்னோடதாகப் போகுது சும்மாத்தான் ஏறி உட்காரேன்."

ராஜம்மாள் வீட்டு மேல்வேலைக்காரி சண்முகமணி உரத்த குரலில் சிரிப்புடன் சொல்ல,பாரதிக்கு விசுக்கென்று கோபம் வரப் பார்த்தது.

ச்சே..இருந்திருந்து ஒரு முழு வருசத்துக்குப் பின் இன்றைக்கு தான் பார்த்திபனை கண்ணால் காண முடிந்திருக்கிறது ,இதேதடா இந்த பொம்பிளைகளுடன் பெரிய வம்பாய் போய் கொண்டிருக்கிறதே! சுள்ளென்று வெடித்த கோபத்தில் பார்த்திபன் அங்கு நிற்பதையும் மறந்து போனவளாய்,

"நான் வரலை நீங்க போங்க ,"என்றாள் வெடுக்கென்று.

ராஜம்மாளுக்கு சுருக்கென்று தைத்ததோ என்னவோ !

"சின்னப் பொண்ணு தானே அதான் இவ்ளோ துடுக்குத் தனம் .எல்லாம் நம்ம வீட்டுக்கு வந்தா தானா சரி ஆயிடும் " மெத்து மெத்தென்ற குரலில் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டு அவள் சாலையின் மறுபுறம் பார்க்க பாரதியின் தாத்தா வந்து கொண்டிருந்தார்.

நள்ளிரவில் குடு குடுப்பையின் உடுக்கை சத்தம் கேட்டால் உள்ளுக்குள் பயம் உருளுமே அப்படி ஒரு பயம் பாரதிக்கும் ;என்னவோ சரியாய் படவில்லை அவளுக்கு

தாத்தா ஏன் ராஜம்மாளின் காரில்!

அவள் மிரண்ட மான் குட்டியாய் பார்த்திபனை திரும்பித் திரும்பி பார்த்த வண்ணம் ஏதேனும் செய்து தன்னை அங்கிருந்து கூட்டிப் போய் விட மாட்டானா என்பதாய் கண்கள் கெஞ்ச தன் கை பற்றி கூட்டிப் போனா தாத்தாவின் கரத்தை விலக்கத் தோன்றாமல் ஜடம் போல காரில் ஏறினாள் .

தாத்தா பாரதியை ராஜம்மாளின் மகன் ராஜேந்திரனுக்கு நிச்சயம் பண்ணி விட்டார் .

இளையவன் பிரபாகரனுக்கு தான் பாரதியைக் கொடுப்பதாய் முதலில் பேச்சு ஆரம்பித்ததாம் கடைசியில் ராஜம்மாளின் கண்ணீர் கசிவில் கைகேயி நாடகத்தில் அவள் மேல் இரக்கப்பட்டு அவள் மீது வைத்த மீளாக் காதலில் தன் பேத்தியை அந்த கிறுக்கு ராஜேந்திரனுக்கு தாரை வார்த்தார் தாத்தா.

பார்த்திபன் !!!

இருக்கிறான் கல்யாணமாகி விட்டது அவனுக்கும்.

திருவிழா தவிர வேறு எதற்கும் அவன் தன் ஊருக்கு வருவதில்லை இப்போதெல்லாம்.அப்படி வரும் போதும் அகஸ்மாத்தாய் பாரதியின் கண்களில் விழ நேர்ந்தால் தடுமாறத்தான் செய்கிறது விவஸ்தை கெட்ட நெஞ்சம்.

சொல்ல மறந்து விட்டேன் கிறுக்கு ராஜேந்திரனுக்கும் பாரதிக்கும் ஒரு மகளிருக்கிறாள்.இப்போது அவள் பிளஸ் டூ .

கதை கதையாம் காரணமாம் ...

ஒரு ஜாமத்தின் பின்னான கதைகளைக் கேட்க
கனவுகளின் குவியலுக்குள் களைக்காது புரண்டு
கனகாம்பரப் போர்வை தேடி
சிருங்காரம் காட்டும் என் சின்ன மயிலே
மைனாக் குஞ்சே எங்கிருக்கிறாய் நீ!
பெய்யாது ஓய்ந்த மழைக்காய் அல்ல
பூசணிப் பழங்களாய் காணும் முகமெலாம் சூடாக்கி
ஓயாது வெடித்துப் பிளந்திட்ட வெயிலுக்காயும் அல்ல ;
மாம்பிஞ்சே மரகத பூஞ்சிட்டே ;
தலை சரித்து நோக்குங்கால்
என் நெஞ்சகத்துக் கனமெல்லாம்
காணாதடிப்பாயடி...
சித்திரைப் பூவே ...
சில நேரம் கண்ணுறங்காய் ...
காலிலே கட்டிய சக்கரங்கள் தூங்கட்டும்
கார் கால மேகம் போல்
இமை கவிய கண் துயிலாய்;
எனக்குத் தூக்கம் வருதுடி ...
சுட்டிப் பொண்ணே ...அடிக்கரும்பே
சீனி சர்க்கரையே
அம்முக்குட்டி பொம்முக்குட்டி
அம்மாவோட தங்கக் கட்டி
தூங்கிடேன் ப்ளீஸ் ...

ஒரு அப்பாவி அம்மாவுக்கும் சுட்டி மகளுக்குமான தினப்படி தூக்கத்துக்கு முந்தைய உரையாடல் கவிதை.

ஆக்ஸிடன்ட் ...

மங்கா சிணுக்கட்டமாய் சிரித்துக் கொண்டே தீப்பெட்டி ஆபிஸின் மருந்து முக்கும் அறையில் இருந்து ஓடி வந்தாள்.முகம் கேந்திப் பூவாய் விகசிக்க, நீளப்பின்னல் தோளில் புரண்டு அவள் ஓடிவந்த வேகத்தில் பின்னால் விசிறித் துள்ளி விழ வாகாய் அதைப் பிடித்துக் கொண்டு அவளைத் தொடர்ந்து அதே அறையில் இருந்து வெளியில் வந்தான் ரவி என்ற ரவிச்சந்திரன.

" விடுங்க ரவி...யாராச்சும் பார்த்துடப் போறாங்க " மங்கா கொஞ்சலாய் சிணுங்கி நழுவ ...அவளை விட்டு விட்டு ரவி வாயில் புறமாய் நகர்ந்தான் .

சீனி வந்திருப்பான்.கழுகுமலையில் கட்டிக் கொடுத்திருந்த அக்காவைப் பார்க்கப் போனவன் ,இன்று தானே வருவதாகச் சொன்னான்.சீனியைப் பார்த்து மூன்று நாட்களாகின்றன.போனால் பயல் சிரிக்கச் சிரிக்க ஏதாவது இடக்கு மடக்காகப் பேசிக் கொண்டிருப்பான்.

மணி பத்து...சாப்பிட வீட்டில் என்ன இருக்கிறதோ? அம்மா தொடக்கப் பள்ளி டீச்சர்,அரைகுறைச் சமையலில் அவள் பள்ளிக்கு ஓடி விட தங்கை தான் மீதி சமையல்,அவள் அத்தனை கெட்டிக்காரி அல்ல சமையலில்,என்ன இருக்கிறதோ இருப்பதை உள்ளே தள்ள வேண்டியது தான்,முக்கியமாய் அப்பா திண்ணையில் உட்காராத நேரமாய் இருந்தால் நல்லது.

ரவி நல்ல உயரம் ,வடமலாபுரம் டீச்சர்ஸ் ட்ரெயினிங் கல்லூரியில் 85 இல் ஓவிய ஆசிரியர் பயிற்சியை முடித்தவன்.இன்றைக்கு காலை வருடம் 1998 நவம்பர் 20௦ தேதி காலை நேரம் 10 .15 வரையிலும் வேலை கிடைத்தபாடில்லை.அப்பாவுக்கும் அவனுக்கும் எதிர்படும் நேரமெல்லாம் கர்..புர் தான்.

இதற்கெல்லாம் ரவி சலிப்படைந்து விடுவானா?!

அவன் தன்னிஷ்டத்துக்கு இருந்து கொண்டான்."ராமன் ஆண்டாலும் ராவணன் ஆண்டாலும் எனக்கொரு கவலை இல்லே" சாப்பிட்டு விட்டு வாயிலைக் கடக்கையில் வேண்டுமென்றே இந்தப் பாட்டை முணு முணுத்தான் .திண்ணையில் அப்பா இருக்கிறாரே...சும்மா போவதா!
சப்பாத்தியும் கடலைப்பருப்பு குருமாவையும் சாப்பிட்டதாய் பேர் பண்ணி விட்டு ஊர் பஞ்சாயத்து போர்டை நோக்கி நடையைக் கட்டினான்.அங்கே தான் உள்ளூர் இளவட்டங்கள் எல்லாம் ஜமா சேர்வார்கள்.மேட்ச் இருக்கும் காலங்களில் பஞ்சாயத்து ஆபிஸ் ரூமை பூட்டி வைத்துக் கொண்டு உள்ளே கவர்மென்ட் டி.வி யில் கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.அந்தக் கூட்டத்தில் ரவி இல்லாமலா?!

பஞ்சாயத்து போர்டை ஒட்டி கொஞ்ச தூரத்தில் தான் கண்ணன் கோயில் அதற்கப்பால் ஆலங்குலத்து நாயக்கர் தோட்டம் ,கமலாக்கா அவர் தோட்டத்தில் தான் மிளகாய்ப் பழம் பொறுக்கிக் கொண்டிருப்பதாகவோ ,வெண்டைக்காய் பிடுங்கிக் கொண்டிருப்பதாகவோ கோழி கோபாலிடம் அவ்வப்போது தாக்கல் சொல்லி விடுவாள்.கமலாக்காவுக்கு ஆண் இரண்டும் பெண் இரண்டுமாக நாலு குழந்தைகள் புருஷன் காலராவில் போய் விட்டான்.அப்புறமென்ன செய்வாள் பாவம்!!!பிறந்த வீட்டோடு வந்து விட்டாள்.உதிரிப் பூக்கள் அஸ்வினி சாயலில் இருந்தாலும் இவள் கொஞ்சம் சிடுமூஞ்சி ;

தொடரும் ...

ஜண்டுபாம் கவிதைகள் இரண்டு ...

1.

கடிகார பெண்டுலமாய்
அலைவுறும் கனவுகளுக்குள்
முங்கி நீந்துகையில்
காற்றுக் குமிழிகளாய்
வெளியேறும் நிஜங்களை
கண்ணால் துழாவியவாறு
மெல்ல நழுவி
உந்தி எழ விழைகையில் எல்லாம்
காலிடறின தாமரைக் கொடிகளாய்
கடந்தும் கடக்கவியலா
இகபர அக்கப்போர்கள் ...
இன்னும் ஒரு பிறவி!

2.

ஒரு விரல் தேடும் அலுப்பு
பதிவான மூளை செல்கள்
செல்லரித்து சிதறும் முன்
மரணம் .

கமலக்கண்ணன் S/O அம்சவேணி ...

கனகவல்லி டீச்சரின் மகள் அனிதா மகனை ஸ்கூல் வேனில் ஏற்றி விட பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு தினம் இந்தப் பக்கமாய்த் தான் நடந்து போகிறாள்...அவளைப் பார்த்து விட்டால் ஒரு பத்து நிமிடங்களாவது நிற்க வைத்து விசாரணை செய்து அனுப்பாமல் மனம் ஆறுவதில்லை சொர்ணவல்லி டீச்சருக்கும் இந்திராணிக்கும்.

மரகதமும் இந்த கூத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறாள் .

சொர்ணவல்லி டீச்சரின் மகள் சத்யபாமா இப்போது புருஷன் பிள்ளைகளோடு குப்பை கொட்டுவது நியூயார்க்கில்,மகளின் அமெரிக்கப் பெருமையை டீச்சரைக் காட்டிலும் டீச்சர் புருஷன் வாயால் தான் நித்தம் கேட்க வேண்டும்.காது ஜவ்வு கிழியாத குறை தான்.

பெரிய நாயக்கர் மகனாயிற்றே என்று டீச்சர் புருஷனை எல்லாவற்றிலும் கலந்து கொள்வார்கள் ஊர் பஞ்சாயத்தார்.வேறு என்ன விவகாரம் அங்கே ஓடிக் கொண்டிருந்தாலும் மனிதர் அங்கேயும் போய் மகள் அமெரிக்காவில் டைட்ஸ் போட்டுக் கொண்டு தான் ஷாப்பிங் போவாள் என்று லஜ்ஜையே இல்லாமல் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்.

சத்யபாமாவும் இந்திராணி மகள் ராஜியும் பிளஸ் டூ வரை கூடப் படித்தவர்கள் கோட்டை வீட்டு கமலக் கண்ணனும் இவர்களுடன் தான் படித்தான்.

கண்ணனின் அப்பாவுக்கு இரு தாரங்கள்,மூத்த மனைவி புருஷனின் ரெண்டாம் திருமணம் பிடிக்காமல் ஒதுங்கிக் கொள்ள கண்ணனின் அம்மா அம்சவேணியோடு ஊருக்கு வெளியே தோட்டத்தில் குடியிருந்து கொண்டார் கண்ணனின் அப்பா.அம்சவேணி உத்தர தேசத்துக் காரி என்று சொல்லிக் கொள்வாள் தன்னை,முதலில் கல்யாணமாகி ஒத்து வரவில்லை என்று பிரிந்து பிறகு கண்ணனின் அப்பாவை மணந்து கொண்டாள்.கண்ணன் ரெண்டாம் கணவருக்குப் பிறந்தவன் தான்.

அம்சவேணி விவரிக்க முடியாத அடர் கருப்பு.கருப்பில் அப்படி ஒரு மினு மினுப்பை இந்த ஊர் அவளுக்கு முன் பார்த்திருக்காது .புட்டம் தாண்டி அசையும் கூந்தலுக்கு அழுந்த எண்ணெயிட மாட்டாள்,பஞ்சு பஞ்சான கூந்தலை பட்டுப் போல மெத்தென்று வாரி இறுக்கப் பின்னலிட்டு டிஸ்கோ ரப்பரில் அடக்கி கட்டித் தொங்க விட்டுக் கொள்வாள்,அப்போதைய fashion அது!!!

அந்தக் கால சாவித்திரிக்கு கருப்பு மேக் அப் போட்டார் போல சருமத்தில் மாசு மருவே இல்லாத நிகு நிகு உடல் வாகு...கிழங்காட்டம் தாட்டிமையான பெண் அவள்.அவளிடம் கண்ணனின் அப்பா மயங்கியதில் ஊருக்கு எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை ,மனிதர் தூணுக்கு சேலை சுற்றினாலே இமைக்காமல் பார்க்கும் ஜாதி."மூத்த மனைவி புண்ணியவதி" இவரிடமிருந்து தப்பித்து விட்டாள் என்று தான் வீட்டுப் பெண்கள் அரசல் புரசலாய் எப்போதும் பேசிக் கொள்வார்கள்.

அம்சவேணியைப் பற்றி எப்போதுமே கண் சிமிட்டலோடு தான் பேசிக் கொண்டார்கள் ஊர் இளவட்டங்கள்,அதையெல்லாம் சேலையில் ஒட்டிய தூசியாய் தான் அம்சவேணி நினைத்திருக்கக் கூடும்,வீட்டுப் பாதாள அறையில் பணமும் நகைகளுமாய் குவித்து வைத்த புருஷனே இவளது போக்கை வெட்கம் கெட்டு ரசிக்கையில் அவளுக்கென்ன "தினம் ஒரு புருஷன் கூட வைத்துக் கொள்வாள்" இவ அம்மாளுக்கு அம்மா ஜம்பளிபுத்தூர் கதளி நரசிங்கப் பெருமாள் கோயில்ல பொட்டுக் கட்டின தாசியாம்! பெண்கள் கூடும் இடங்களில் இந்தப் பேச்சு தவறாது இருந்தது சில காலம்.

கமலக் கண்ணன் பிளஸ் டூ முடித்ததும் பாலிடெக்னிக் படிக்கப் போனவன் எப்படி இந்திய ராணுவத்தில் சேர்ந்தானோ !படிக்கப் போனவன் ஐந்தாறு வருடங்களில் மிலிட்டரி விடுப்பில் உடுப்போடு தான் ஊர் திரும்பினான்."கன்னிப் பருவத்திலே" என்றொரு படம் பாக்யராஜ் வடிவுக்கரசி நடித்தது அதில் ராஜேஷ் தான் ஹீரோ.அப்போதைய நடிகர் ராஜேஷின் சாயலில் இருந்தான் கமலக்கண்ணன்.

அந்த அம்சவேணி ஒரு நாள் சொர்ணவல்லி டீச்சர் வீட்டுப் படியேறி வந்து உறவுமுறை சொல்லி அழைத்து ;

மதினி உங்க மக சத்யபாமாவ எம் மகன் கண்ணனுக்கு கொடுத்தா என்ன? ராஜாவாட்டம் பையன் .எம் மருமகளுக்கு நான் நூறு சவரன் பரிசம் போட்டு கட்டிகிட்டுப் போறேன்.என்ன சொல்றிங்க என்று கேட்டு விட்டாள் துணிந்து.

அப்படி...இப்படி தயங்கிக் கொண்டிருந்த சொர்ணவல்லி டீச்சர் ...எப்படி சரி சொன்னாரோ ! கண்ணன் தான் டீச்சர் வீட்டு மாப்பிள்ளை என்று சுமார் ஒன்னரை வருடம் ஊர் முழுக்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்...அவன் லீவில் வந்தால் டீச்சர் வீடே கதியென இருந்தான்.

சொர்ணவல்லி டீச்சருக்கு திலகா..திலகா என்று அக்கா மகள் ஒருத்தி உள்ளூரிலேயே வாக்கப் பட்டிருந்தாள்,அவள் புருஷன் பாண்டியன் பஸ் கண்டக்டர்.சத்யா அவனுக்கு ஒன்று விட்ட கொழுந்தியாள் ஆகிப் போனாளா!

எக்கண்டமும் எகடாசியுமாய் பேசுவதில் சமர்த்தனான மனிதன் வாய்க்கு அவல் சிக்கியதைப் போலத் தான் ...சத்யா அக்காவைப் பார்க்க வீட்டுக்கு வரும் போதோ இல்லை இவன் அவள் வீட்டுக்கு போக வாய்த்தாலோ ....

"சத்தி ...உங்க அத்தைய விருதுநகர்ல பார்த்தேன் நேத்து ...முந்தாநேத்து எங்க டிப்போலருந்து குற்றாலம் டூர் போயிருந்தோம் டிரைவர் கண்டக்டர்கள் எல்லாரும்...பரமசிவம் பிள்ளை மகன் முருகன் தான் காட்டினான் அங்கயும் உங்கத்தை தான் ...கூட வெள்ளையும் சொள்ளையுமா ரெண்டு தடித் தடி ஆம்பளைங்க...அடுத்த வாரம் மெட்ராஸ்க்கு போக டிக்கட் சொல்லி வச்சிருக்குதாமே ...நல்ல சம்பாத்தியம் உங்கத்தைக்கு. ..."
என்று நமுட்டுச் சிரிப்பாய் சுதி ஏற்றி விட...

ராஜேசுடன் டூயட் பாடிக் கொண்டிருந்த சத்யபாமா கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குழம்ப ஆரம்பித்தாள்.குட்டை குழம்ப குழம்ப லீவில் வீட்டுக்கு வந்த கமலக் கண்ணன் இவளது சுரத்தில்லாத பேச்சில் என்னத்தைக் கண்டு கொண்டானோ...பொது சுவர் வைத்து வீடு கட்டிக் கொண்டு பக்கத்து பக்கத்தில் வசித்த இந்திராணி மகள் ராஜி கிளாஸ்மேட் தானே என்று அங்கே கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து அரட்டை அடித்து விட்டுப் போனான் ஒரு நாள்.பிறகு அவன் விடுப்பில் இருந்த வரை அது தொடர் கதையாக ;சத்யாவுக்கும் அவனுக்கும் சண்டையாகி அவன் லீவு முடிந்து ராணுவம் போனான்.

அடுத்த லீவில் சத்யாவை எட்டியும் பார்க்காமல் ராஜி வீடே கதியென சிரிப்பும் கும்மாளமுமாய் பேசிக் கழித்தான்.சொர்ணவல்லி டீச்சர் சத்யாவுக்கு ராஜபாளையம் மாப்பிள்ளையை நிச்சயம் பண்ணி விட்டாள்.விஷயம் தெரிந்து அம்சவேணி "எம்மகனுக்கு என்ன கொற......இப்படி நம்ப வச்சு கழுத்தறுத்திட்டின்களே" என்று வீடேறி சத்தம் போட;

"அம்மா தாயே ஒன் நூறு பவுனும் வேண்டாம்...ஊர் ஊரா அம்பளைங்கள சேர்த்துட்டு சுத்தற மாமியாரும் எம் பொண்ணுக்கு வேண்டாம்.எங்களுக்கு தாங்காது இதெல்லாம்" டீச்சர் ஆர்ப்பாட்டமே இல்லாமல் ஒரே பேச்சாய் முடித்து விட அம்சவேணி தெருவெல்லாம் தனக்குத் தானே பேசிக் கொண்டும் அழுது கொண்டும் போனவள் தான் அப்புறம் இந்த வீட்டுப் படியை மிதித்தாளில்லை.

அதற்காக மகனுக்கு கல்யாணம் பேசாமல் இருப்பாளா ! என்ன இருந்தாலும் தாய்! சத்யா தட்டிப் போன பின் ராஜி தான் நன்றாகப் பேசுகிறாளே என அவளை இந்திராணியிடம் பெண் கேட்டாள் அம்சவேணி.

இந்திராணிக்கும் பெண்ணை தர லேசு பாசாய் இஷ்டம் தான் ...ஆனாலும் "கூழுக்கும் ஆசை மீசைக்கும் ஆசை" என்பதாய் அம்சவேணியின் நடவடிக்கைகள் குறித்து யோசனையாகவும் இருந்தது.

எப்படி ..எப்படியோ யோசித்துப் பார்த்தும் இந்திராணிக்கும் மகளை அம்சவேனிக்கு மருமகளாக்க துணிவில்லாமல் போக ராஜி ஓசூர்டைட்டன் கம்பெனியில் வேலையிலிருந்த மாப்பிள்ளைக்கு மனைவியானாள்.

"காத்திருந்தவன் பெண்டாட்டிகளை நேற்று வந்தவன் கொண்டு போன " கதையாக ...ஒருத்தி அமெரிக்காவுக்கும் ஒருத்தி ஓசூருக்கும் பறந்து போய் விட கமலக் கண்ணனுக்கு வந்த எகனை மோகனையான கோபத்தில் சொர்ணவல்லி டீச்சர் முன்னாள் தானும் ஒரு டீச்சர் மகளைத் தான் மனம் முடித்திருக்கிறேன் பார் என்று காட்ட ...அதே ஊரில் வடக்குத் தெருவில் இருந்த கனகவல்லி டீச்சர் மகளை ஒரே வாரத்தில் நிச்சயம் செய்து விடுப்பு முடிவதற்குள் கல்யாணமும் செய்து கொண்டான்.

கனகவல்லி டீச்சருக்கு குடும்பத்தில் பல பிரச்சினைகள் இருந்தன.மூத்த மகன் குடிகாரன்.கணவர் ஒரு சந்தேகப் பேர்வழி.இன்னும் இரண்டு மகள்கள் கல்யாணத்துக்கு வேறு நிற்கிறார்களே என்ற விசனத்தில் அதிகம் யோசிக்க அவகாசமின்றி உள்ளூர் மாப்பிள்ளை தானே என்ற ஆறுதலில் பெண்ணைக் கொடுத்து விட்டாள்.

அனிதா இப்படித் தான் கமலக் கண்ணன் மனைவியானாள்.

புருஷனோடு மிலிட்டரி குடியிருப்பில் நான்கு வருடங்கள் ஸ்டேட் ஸ்டேட்டாய் அலைந்து விட்டு அலுத்துப் போய் மூட்டை முடிச்சை கட்டிக் கொண்டு சொந்த ஊருக்கே வந்து அம்மா வீட்டில் தங்கி மகனை படிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.அம்மா வீடு வடக்குத் தெரு ,ஸ்கூல் வேன் ஏற்ற பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு தான் வந்தாக வேண்டும் ,சொர்ணவல்லி வீடும் இந்திராணி வீடும் பஸ் ஸ்டாண்டில் தான்,அவர்கள் வீட்டை கடந்து தான் தினம் இவள் போயாக வேண்டும் .

அப்படி போகிறவளைத் தான் பாசம் பொங்க இழுத்து வைத்துக் கொண்டு ...கை கழுவிய மாப்பிள்ளைப் பாசத்தில் உருகிக் கொண்டிருந்தார்கள் சொர்ணவல்லியும்,இந்திராணியும்.

கண்ணன் எப்பம்மா வரான்?! லீவு கெடைக்குமா?!

கொழந்தையும் நீயும் அவன்கூட இருக்க முடியாதா அங்க!?

உங்கத்தை எதுக்கு மருந்து குடிச்சாளாம்!!? கண்ணன் எதுவும் திட்டி சண்டை போட்டுட்டானா போன லீவ்ல வந்துட்டுப் போறப்ப!?

வா கண்ணு வந்து ஒரு தோச தின்னுட்டுப் போயேன் எங்க வீட்ல,நீயும் எம் பொண்ணு மாதிரி தான!

விஷயம் தெரிந்த எதிர் வீட்டு மரகதம் மட்டுமல்ல கோடி வீட்டு சாந்தா...கடைக்கார தனம் எல்லாரும் தான் மூஞ்சியை மூஞ்சியை பார்த்து கண் ஜாடை காட்டி நக்கலாய் சிரித்துக் கொள்கிறார்கள் இவர்களது பாசப்பிணைப்பைக் கண்டு.

"பொண்ணைத் தரலை இல்ல மூடிக்கிட்டு போறது தான ரெண்டும்...எப்டி குழையுதுங்கன்னு பாரு அந்தப் பொண்ணுகிட்ட!"

எல்லாம் ஒரு பெருமை தான்.ஜம்பம் தான்

(அம்சவேணி தென்னைக்கு வைக்கும் பன்னி மாத்திரை முழுங்கி செத்துப் போய் ஆறு மாதம் ஆன பின் தான் இந்தக் கூத்தெல்லாம்!)

கதை முடிந்தது .