வெட்டி எறியப்பட்ட நகத்துணுக்காய்
வீம்பு விளிம்புகளற்று
எனக்கு நானே சமாதானம் கொண்டவள் போல்
சாவதானமாகவே இருந்தேன்
ஓடிப் போனவள் எனும்
குசுகுசுப்புகளைப் புறம் தள்ளி
கொக்குக்கு இரையே மதி
கொண்டவனுக்கு நானே கதி
என்றொரு காலம்
இருந்தவரை எல்லாமே சரியெனும்
பாவனையில் மூழ்கிப்போய்
சங்கடங்கள் தவிர்க்கப்பழகி
அயர்ந்து உறங்கிப்பின்
விழித்தெழுகையில்
என் மகள் எனைப் போலானாள்...;
மெல்லாது முழுங்காது
தொண்டைக்குள் உருளும் பம்பரமாய்
நான் என் அன்னைக்குச் செய்தது
இன்றெனக்கு !?
உரத்துச் சொல்ல வெட்கி
மச்சு வீட்டில் மூச்சு விடாமல் தேம்பியழுவது
நானாய் இருக்கக்கூடுமோ !!!
